دیشب لبم از سوز سخن های تـو می‌سوخت
در مـن هـمـه غـوغـای تـو بود و تـو نبودی

دل ، آتش نی از سفر سوختن آورد
آتـش هـمـه از نـای تــو بـود و تـو نـبـــودی

شمع عشق است که افروخته اندر دل ماست
نیست پروانه ، مگو شمع رخ یار کجاست ؟

هر که شد غرقه ی این بحر ، نجوید ساحل
کار عشّاق همین است ، دگر کار کجاست ؟

ای تو طالب اسرار و رموز عشقی
طلب از ( راز ) و ببین نطق گهربار کجاست ؟

خاک پای آن تهی دستم، که چون ابر بهار
بر سر عالم فشاند، هر چه پیدا می کند

دیده ی آزاد مردان، سوی دنیای دل است
سِفله باشد آن که روی دل به دنیا می کند

اتـفـاقـی از کــنـار جـنگلی رد می شــدم
باد را دیـدم که سـرگـرمِ ستـمکاریـسـت باز

چـنـد روزی می شـود سودایی سودایی ام
در دلِ شـب های من غوغایِ بیداریست باز

سـرکشی دارد زبانِ شـعــر ِ بی پـروای من
دسـت های بـسته ام دستانِ دلداریست باز

بـر سرم بارانِ پـایـیـزی قـیـامت می کـنـد
ابـرعـاشـق پیشه در حـالِ غـزلـباریست باز

خلوت دل نیست جایِ صحبتِ اضداد:
دیو چو بیرون رود فرشته درآید!

بر درِ اربابِ بی‌مروتِ دنیا
چند نشینی که خواجه کِی به درآید؟

صحبتِ حکام ظلمتِ شبِ یلداست
نور ز «خورشید» خواه، بو که برآید!

خواستم زیبا شود رنگ جهان اما نشد
خواستم تا شاد گردد قلبمان اما نشد

خواستم تا چهرۀ زرینمان پر مس شود
جامۀ فلفل بپوشد زعفران اما نشد

خواستم مست و خراب آیی به بالینم شبی
تخت خوابم را کنی باغ جنان اما نشد

خواستم تا قامتت را بی خبر در بر کشم
بفشرم اندر میان بازوان اما نشد

خواستم عطر تنت جام دلم را پر کند
بو کشم هر لحظه مشک گیسوان اما نشد

خواستم با گرمی و سوز درونی تنت
رام گردد این دل آتشفشان اما نشد

مزه آب زلالت در دهانم مانده است
خواستم طعمش بماند جاودان اما نشد

وعده ها دادم لبم را تا نهم بر صورتت
خواستم بوسم رخت را با زبان اما نشد

خواستم یک شب در آغوشت کشم همچون خیال
ور پرم تا بیکران آسمان اما نشد

همچو یاقوتی که گیرد زرگری در دست خود
خواستم گیرم لبت را دهان اما نشد

شاهد و شمع و شراب و شور شبهایم شوی
خواستم شین ها شود هر سو روان اما نشد

خواستم بازی کنم با لعل خاموش لبت
گم شوم در سرخوشی بیکران اما نشد

خواستم کاز شور و شوق آن تن تبدار تو
راست گردد قامت این پهلوان اما نشد!

تیغ سانسور قامت شعر مرا هم تیغ زد
خواستم گویم از این ها همچنان اما نشد