فدای تو آجی /الهی شکر به لطف خدا خوبم

بغض نکن گریه نکن اگرچه غم کشیده ای

برای من فقط بگو خواب بدی که دیده ای

اگر که اعتماد تو به دست این و آن کم است

تکیه به شانه ام بده که مثل صخره محکم است

به پای صحبتم بشین فقط ترانه گوش کن

جام به جام من بزن جان مرا تو نوش کن

تو را به شعر می کشم چو واژه پیش میروی

مرگ فرا نمی رسد تو تازه خلق می شوی

تو در شب تولدت به شعله فوت می کنی

به چشم من که می رسی فقط سکوت می کنی

اگر کسی در دل توست بگو کنار می روم

گناه کن به جای تو بر سر دار می روم

اين روزها، هم از تو، هم از دستِ دل، سيرم

پس مي زنم . . . . . اما دوباره با تو درگيرم


ديگر تلاطم هم حريف قهر دريا نيست

موجم ، كه دست ساحلِ خود را نمي گيرم


تصويرهاي مات چشمان تو هم مي گفت

زنگار اين آيينه هاي رو به تكثيرم


قد قامت عشق تو رکن بیقراری شد

الله اكبر از تو و از بانگ تكبيرم


ايمان نياوردي بر اين پيغمبرِ عاشق

با آيه هاي اين غزل در اوج تفسيرم


ای همزبان لحظه های بی سرانجامی

در انزوای عشق های دست و پاگیرم


با اینکه تنهايي شريكِ لحظه هايم بود

دلشادم از اين ماجرا . . . "با عشق مي ميرم

پرت کردی سنگها را سنگساری مد شود؟

بیم دارم با شکستن مرده خواری مد شود

دست خون آلوده را با اشک غسلش میدهند

زهر مینوشند مرگ انتحاری مد شود

بت پرستی اعتقادم را به چالش می کشد

کاش هرجا گم شوم آیینه کاری مد شود

فکر میکردم پس از یک عمر زندانی شدن

جای آزادی فقط بی بند و باری مد شود

مرده ات را زنده کردی دستخوش عیسای من

خواب خوبم را پراندی هوشیاری مد شود

امشب از پنج هزار و چهل و شش غـــــــزل ِ بکــــر پُرم...
چه قدَر هم مژه را با سر ِانگشت شمردن سخت است!

توی بـــازار شـلوغی که در آن فکر همه مشغـول است
سر به زیر آمدن و رفتن و یک طعنه نخوردن سخت است

و زمانی که حـــریف تو رفیق است و رفــــیق تو حریف
دست در دست رفیقی زدن و سخت فشردن سخت است

در شب ِجشن عروسیش عصــــای تـن ِ زارم می دید :
باغبان را دم ِ باغی که به کل سوخته بردن سخت است

در شب جشن عروسیش که مُردم به همه ثابت شد:
گاه و بی گاه خود ِمرگ و هر از گاه نمردن سخت است

بر شاخه اي نشستي و سيبم نمي شوي

دلتـنـگ دســت هـاي غريـبــم نمي شوي

در خوابـهاي مـن كسـي از راه مـي رســد

تعـبـيــر خــوابــهـاي عجيـــبم نمي شوي؟

بيمـــارم،آن چنــان كه حريـفـت نمي شوم

بــي تابي ،آن چنان كه طبيبـم نمي شوي

من كوهــم و تو كوهنــوردي كه بــي گمان

قــربـانـي فــراز و نشيبـــم نـمـي شوي

* * * * * *

دستي شدم كه گاه رفيـــقت نمي شوم

سيبي شدي كه گاه نصيــبم نمي شوي

تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست

محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست

از تو تا ما سخن عشق همان است كه رفت

كه در این وصف زبان دگری گویا نیست

بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما

غزل توست كه در قولی از آن ما نیست

تو چه رازی كه بهر شیوه تو را می جویم

تازه می یابم و بازت اثری پیدا نیست

شب كه آرام تر از پلك تو را می بندم

در دلم طاقت دیدار تو تا فردا نیست

این كه پیوست به هر رود كه دریا باشد

از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست

من نه آنم كه به توصیف خطا بنشینم

این تو هستی كه سزاوار تو باز اینها نیست


محمدعلی بهمنی

دوست دارم بروم ، سر به سرم نگذارید



گریه ام را به حساب سفرم نگذارید






دوست دارم که به پابوسیِ باران بروم



آسمان گفته که پا روى پرم نگذارید






این قَدَر آینه ها را به رخ من نکشید



این قدَر داغ جنون بر جگرم نگذارید






چشمى آبى تر از آیینه گرفتارم کرد



بس کنید ، این همه دل دور و برم نگذارید






آخرین حرف من این است زمینى نشوید



فقط ... از حال زمین بى خبرم نگذارید

سلام
شب خوش وبشادی

...فقـــــــط برای کام خود لـب تو را نمی گزم!
کسی که شهد می خورد عسل ارائه می کند

نشسته تـوی دفترم نگاه ِ لـــــــرزه افـکنت
و صفحه صفحه شاعرت گسل ارائه می کند

به کُشته مرده های تو قسم که چشم محشرت
به خاطر ِ معـــاد تـو اجـــل ارائه می کند

« رفــاه ِ» دست های تو شنیده ام به تازگی
برای جــذب مشتری « بغـــل » ارائه می کند

بگو به کعبه از سحر درون صــــــف بایستد
ظهــر ، قریش ِ طبع من هبل ارائه می کند
( )
ظهــر ، کلاس ِ دینی و مـن و تـو و معـلمی
که هی برای بـــودنت عـلل ارائه می کند

و غیبتی که می زند برای"بهمنی"ست که
نشسته در حضــــور تو غزل ارائه می کند...

به چشم فرش زیـر پـا ، سقف که مبتلا شود
روز وصـالشان کسی خانه خـراب می شود

کـنـار قـله های غـم ، نخوان برای سـنـگ ها
کوه که بغض می کند، سنگ ، مذاب می شود

بـاغ پر از گُلی که شب نظر به آسـمـان کند
صبح به دیگ می رود ؛ غنچه گلاب می شود

چه کـرده ای تـو بـا دلم که از تو پیش دیگران
گلایه هم که می کنم شعر حساب می شود


کاظم بهمنی

سلام .