َدر روزهایی که دلم شکسته بود
یاد حرفهای پدر ژپتو به پینو کیو افتادم که میگفت:
پینوکیو ! چوبی بمان;
ادم ها سنگی اند ، دنیایشان قشنگ نیست....
اما این روزها ارامم .... انقدر ارام که از پریدن پرنده ای غافل نشده و در هیچ خیابانی گم نمیشوم
این روزها اسان تر از یاد میروم ، اسان تر فراموشم میکنند ...میدانم....اما شکایتی ندارم...
ارامم، گله ای نیست...انتظاری نیست،
اشکی نیست ...بهانه ای نیست، این روزها تنها ارامم ....یک وحشی ارام !
ان قدر ارام که به جنون چندین ساله ام شک کرده ام ! میترسم نکند مرده باشم و خودم هم ندانم...؟َ

سلام ..... خوبید؟

خیلی قشنگ بود