سرنوشت من و دل بی سر و سامانی بود
به قضا و قدَر اینجا بگذارید مرا

عاقلان راه سلامت به شما ارزانی
منکه مجنونم و رسوا بگذارید مرا

خسته و کوفته از شور و شر زندگیم
یکدم آسوده ز غوغا بگذارید مرا

تلخکامم که به غمخواری من بنشینید
شاد از آنم که به غمها بگذارید مرا

دل دیوانه عاشق نشود پند پذیر
بهتر آنست به خود وا بگذارید مرا

... اطهری کرمانی ...

باز غم خیمه زده درد مرا دوره کند
کاش این فاجعه عشق پر از بوی تو بود

وسعت قاب نگاهت به شبم می خندد
باز بیت الغزلم گوشه لبهای تو بود

من که عریان شدم و شعر مرا بلعیده
کاش بدنامی من حادثه عشق تو بود

من جزا دیدم و خرسندم از این تاوانم
کاش این دوزخ من آتش چشمان تو بود

من به خورشید رسیدم و در آنجا دیدم
آتش عشق به پا کرده چشمان تو بود

من پریشان شدم و بوی تو مشتم نگرفت
"غزل" اما به سبک بالی گیسوی تو بود

... مرتضی غفاری ...

به آسانی، مرا از من ربودی
درون كوره ی غم آزمودی

دلت آخر به سرگردانی ام سوخت
نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند: «دل از عشق برگیر!
که نیرنگ است و افسون است و جادوست»

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که او زهر است، اما ... نوشداروست!

... فریدون مشیری ...

شاعر ! تو را زین خیل بی دردان ، کسی نشناخت
تو مشکلی و هرگزت آسان ، کسی نشناخت

کنج خرابت را بسی تـَـسخـَـر زدند اما
گنج تو را ، ای خانه ی ویران کسی نشناخت

جسم تو را ، تشریح کردند از برای هم
اما تو را ای روح سرگردان ! کسی نشناخت

آری تو را ، ای گریه ی پوشیده در خنده !
وآرامش آبستن توفان ! کسی نشناخت

زین عشق ورزان نسیم و گلشنت ، نشگفت
کای گردباد بی سر و سامان ! کسی نشناخت

... حسین منزوی ...

... بی‌تابی های فرویدی ...

باز شد این دکمه های لعنتی ...

عشق هم انگار ... تن‌پوشم نشد

... مینا اروجلو ...