رودی شدم که آمده‌ام پیشوازتان
اما تو دیر می‌رسی، ای سیب کال من!

تکلیف این پرنده‌ی تنها چه می‌شود؟
تو قصد اوج داری و زخمی‌ست بال من

ارزانی ِتو هرچه غزل توی عالم است
قلب تو و قصیده‌ی چشم تو مال من ...

مگذار باخبر شود از مقصدت کسی
حتی بسوی میکده وقت اذان بیا

شُهرت در این مقام به گمنام بودن است
از من نشان بپرس ولی بی نشان بیا

ایمان خلق وُ صبر مرا امتحان مکن
بی آنکه دلبری کنی از این و آن بیا

قلب مرا هنوز به یغما نبرده ای
ای راهزن، دوباره به این کاروان بیا

... فاضل نظری ...

بدان مثل که شبِ آبستن است، روز از تو
ستاره می‌شمرم تا که شب چه زاید باز؟

دیرگاهی‌ست که من
در دل این شام سیاه ،
پشت این پنجره، بیدار و خموش ،
مانده‌ام چشم‌براه ،
همه چشم و همه‌گوش :
مست آن بانگ دلاویز که می‌آید نرم
محو آن اختر شب‌تاب که می‌سوزد گرم
مات این پرده‌‌ی شبگیر که می‌بازد رنگ ...