خوبه..

بوی گل تن تو، در این ورطۀ خزان
پیغام آشکار بهارانه بودن است

گاهی تو هم به خانۀ خاموش من بیا
چون سرنوشت خانه ام ویرانه بودن است

بر من ببخش گاهی اگر پیله می شوم
این خود دلیل روشن پروانه بودن است

... حامد حسین خانی ...

با نگاهش زیر و رو شد سرزمین دل ، ولی
با فراقش بذر حسرت را در آن پاشید و رفت

گفتم ای رعنا امید وصل دارم ، ناگهان
بر من و بر اینهمه خوش باوری خندید و رفت

مهر مهرویان دگر در دل نیفتد چونکه او
شاخه بکر محبت را ز قلبم چید و رفت

باز چشمم را پر از شبنم نموده این سوال
یار من "آخر چرا " "آخر چرا " رنجید و رفت

... روح اله محمدی ...

دیالوگی ماندگار از : "مدار صفر درجه"

... مولانا ...

ترک جان گفتم نهادم پا به صحرای طلب
تا در آن وادی مرا از تن برآید جان کجا

جسم غم فرسود من چون آورد تاب فراق
این تن لاغر کجا بار غم هجران کجا

در لب یار است آب زندگی در حیرتم
خضر می‌رفت از پی سرچشمه‌ی حیوان کجا

چون جرس با ناله عمری شد که ره طی می‌کند
تا رسد هاتف به گرد محمل جانان کجا

... هاتف اصفهانی ...

دل من در سبدی، عشق به «نیل» تو سپرد
نگهش دار، به «موسی» شدنش می ارزد

سالها گر چه که در پیله بمانَد غزلم
صبرِ این کرم به زیبا شدنش می ارزد

... علی اصغر داوری ...