فوق العاده و زیبا
شرح ِ این روز های ِ من

منتظر باران هستم
دلتنگی هایم را آب بکشم
باور کرده ام خیالی بیش نبود
آنکس که با باران آمد
و مرا بارانی رها کرد و رفت.

باورش سخت است
باور کنم او باورم را باور نکرد.

گنگ حرف نمیزنم
میان دلتنگی هایم قدم میزنم.

زندگی ساده میگذشت
ولی ناگهان
دستهای نامرئی آمدند
و ...

او چه ساده و راحت
مثل آب شدن برف زمستان
مرا با تمام باورها و خاطرات بارانی
فراموش کرد و
در انتهای کوچۀ باران گم شد.

به خیالش از من دور شده است
ولی باید بداند
یک روز به هم میرسیم
بیهوده نیست زمین گرد است ... !/

درین مجادله تفهیمِ اتهامم کن
سپس به بوسه‌ی کارآمدی تمامم کن

اگرچه تیغ زمانه نکرد آرامم ،
تو با سیاست ابروی خویش رامم کن

به اشتیاق تو جمعیتی‌ست در دل من
بگیر تنگ در آغوش و قتل عامم کن

شهید نیستم اما تو کوچه‌ی خود را
به پاس این همه سرگشتگی به نامم کن

شراب کهنه چرا ؟ خون تازه آوردم ...
اگرکه باب دلت نیستم حرامم کن

لبم به جان نرسید و رسید جان به لبم
تو مرحمت کن و با بوسه‌ای تمامم کن

... علیرضا بدیع ...