آتش که تو می کنی محال است
کاین دیگ فرو نشیند از جوش

بلبل که به دست شاهد افتاد
یارانِ چمن کند فراموش

ای خواجه برو به هرچه داری
یاری بخر و به هیچ مفروش

گر توبه دهد کسی ز عشقت
از من بنیوش و پند منیوش

... سعدی ...

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را
او که هرگز نتوان یافت همانندش را

منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد
غزل و عاطفه و روح هنرمندش را

از رقیبان کمین کرده عقب می ماند
هر که تبلیغ کند خوبی دلبندش را

مثل آن خواب بعید است ببیند دیگر
هر که تعریف کند خواب خوشایندش را
...
مادرم بعد تو هی حال مرا می پرسد
مادرم تاب ندارد غم فرزندش را

عشق با اینکه مرا تجزیه کرده است به تو
به تو اصرار نکرده است فرایندش را

قلب من موقع اهدا به تو ایراد نداشت
مشکل از توست اگر پس زده پیوندش را

حفظ کن این غزلم را که به زودی شاید
بفرستند رفیقان به تو این بندش را :

منم آن شیخ سیه روز که در آخر عمر
لای موهای تو گم کرد خداوندش را

شانه هایم را برای گریه کردن خواستی
تاب دلتنگی ندارد بیش گویا شانه ام

خنده کن سر را به روی شانه ام بگذار باز
آبشار گیسویت را شانه کن با شانه ام

کل دنیا با همه داراییش تقدیم تو
مر غ خوشبختی بگو کی می پرد تا شانه ام

خانه ام از چیست آلا چیق خشت و سنگ وکاه
بی تو ویرانست ویران خانه و کاشانه ام


... سعید علی پور ...

چون لاله های خونین ریزد سرشکم امشب
بر گور عشق دیرین، گل دسته دسته بهتر

آیینه ایست گویا این چهرۀ غمینم
تا راز دل ندانی، در هم شکسته بهتر

فرسوده بند الفت، با صد گره نیرزد
پیمان سست و بیجا، ای گل نبسته بهتر

گر یادگار باید از عشق خانه سوزی
داغی هما به سینه، جانی که خسته بهتر


... هما میرافشار ...

چو پیش خاطرم آید خیال صورت خوبت
ندانمت که چه گویم ز اختلاف معانی

مرا گناه نباشد نظر به روی جوانان
که پیر داند مقدار روزگار جوانی

تو را که دیده ز خواب و خمار باز نباشد
ریاضت من شب تا سحر نشسته چه دانی

من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم
تو می‌روی به سلامت سلام من برسانی

... سعدی ...