جان عشاق سپند رخ خود می‌دانست
و آتش چهره بدین کار برافروخته بود

گر چه می‌گفت که زارت بکشم می‌دیدم
که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین می‌زد و آن سنگین دل
در پی اش مشعلی از چهره برافروخته بود

...

هر زمان که این غزل فرازمینی حافظ را،

با صدای ملکوتی استاد شجریان میشنوم،

خود را فارغ از هر قید زمان و مکان،

در خلسه‌ای وصف ناشدنی می‌یابم ... !/

چشم هایم را اگر شویَم به اشک
خیره در روی نکویت می کنم

کاسۀ چشمان خود را ساغرت
کاسۀ سر را سبویت می کنم

روح نا آرام خود را در غزل
تا ابد افسانه گویت می کنم

... احمد پروین ...

فغان زین آشنایان کز دو رنگی
به هر کس خویش را بیگانه کردند

مگو فرزانگی از عشق دورست
نبی را عاشق فرزانه کردند

... مهدی سهیلی ...

سلام و درود