اگر تا صبحگاه تمام نیرویم را

صرف ساختن ترانه ای پرستاره تر از شب کنم

بازهم نمیتوانم

رد پای مسافر را

از چشم انتظاریها پاک کنم

همیشه با من است

اینهمه انتظار، دلواپسی، که تمامی ندارد

حتی اگر بخواهم حس همه احساس ها را

قدغن کنم.......

هــرگــز نـدانـسـتـم:

عـشـق اسـتــ یـا اعـتـمادی مـحـض؟

مــی‌دانــم امـــا -

مــثــل چــاقــویــی

تــا دســتــه در قــلــبم فــرو رفــتـه...

بهتره بگی کی یادش نیس.. ادم مگه میتونه زندگی اصلشو فراموش کنه ! زندگی پر از خنده پر از خوشی پر از زندگی ! همه چی بود ! اما حالا چی؟؟ حتا حسرت هم نمیتونیم بخوریم از فرط سردی

زدم....به قول تو شونصد نفرو پیشنهاد داد...

اینجــا همــه خوبنــد

خیالت راحت ...

من مانــده ام و چهار تـــا هم صحبت ؛

این گوشــه نشستــه ایم و دلتنگ تــوئیم

من ...

عشق ...

خـــدا ...

عقربــه های ساعت...

برچیده خواهد شد اسباب اندوه

زدوده خواهد شد

سیلاب اشک...
شکوفا خواهد شد

گلخند شادی
برقرار خواهد شد

مدار عشق و مهربانی

سرآمدن روزها نزدیک است

وقتی تو بیایی...

به ساز ِ این کلمات

که به دست

که به پات

می افتند و بَر

می افتم و یاد ...

می افتم و

باد

از خاطرم بلند می کند

پرندگانی را که مدام

از سمت ِ من به شمال ِچشمهات

در حرکتند.

این که نشسته ام وَ سایه ها را دنبال

این که نشسته و از من بی بال

این که نشسته ام وَ بال بال می زنم تو را این بار ...



این که دور می شوم از جماعتی که می

این که می رقصم از حرارتی که بی

این که می سوزم از درون و تو

می



دلخوشم که می آیی

با سازی

که کوک می کند آمدنش

تمام دنیا را



سازی که کوک می کند تمام دنیا را