سختی در پیله جان کندن به آسانی گذشت
گریه پروانه از دیوار سیمانی گذشت

من یقین دارم به روز وصل ای درد فراق
روزگاری که مرا می شد برنجانی گذشت

بعد از این هنگامه شادی است ای غم، روزگار
یا نمی داند گذشتی یا نمی دانی گذشت

ماه پنهان در حجاب ابرها گیسو گشود
کار دلهای پریشان از پریشانی گذشت

شوق حج ناتمامی در طوافم تازه شد
هفت بار از خاطرم این فکر نورانی گذشت

وای از تردید و داد از شک و فریاد از درنگ
فرصت پاسخ به آن لبخند ربانی گذشت



مهدی مظاهری

توفان ِ بی ملاحظه در راه است، فردا بلوطِ پیر چه خواهد کرد؟
باد زبان نفهم غضب آلود، با بید سر به زیر چه خواهد کرد؟

آن روزها ردیف صنوبرها، در گیج گاه جاده امیدی بود
فردا که رد هیچ درختی نیست، گم کرده ی مسیر چه خواهد کرد؟

فانوس های سرخ ترک خورده در باغِ مه گرفته تماشایی است
با این چراغ های اناری رنگ، باد بهانه گیر چه خواهد کرد؟

این تکه سنگِ از همه جا مانده، بیهوده در مدار نمی چرخد
گیرم هزار سال دگر اما، با روز ناگزیر چه خواهد کرد؟

روزی که کوه ها بدود در باد، بارانی از ستاره فرو ریزد
در رقص خاک و صاعقه و آتش، در بهت آن کویر چه خواهد کرد؟

با یال اسب های رها در باد، بوی جنون زلف تو می آید
در التهاب سرخ نفس هایت، این جاده -این مسیر- چه خواهد کرد؟

شاعر به سمت جاده نگاهی کرد، غیر از صدای باد صدایی نیست
تو نیستی و شاعر دردآلود با این غم خطیر چه خواهد کرد؟!

خدیجه رحیمی

پنهان شبیه سایه در این خانه زیستند
معلوممان نشد که کجایند و کیستند

باران در این دیار تبسم نکرده است
نیلوفران تشنه به امید چیستند

دیگر نگاه پنجره در انتظار کیست؟
پروانه ها مسافر این کوچه نیستند

از گونه های تشنه شبی کوچ کرده اند
در خشکسال عاطفه نم نم گریستند

جنگل به احترام گلی قد کشیده است
از آبها بخواه که برپا بایستند

مهری جهانگیری