اااااااااا،مگه بودی؟سلام و بای

سلام فرهادخان...شب خوش

ای بچه بد...واقعا که.....اگه نمیدونین طرفشون نرین و راحتشون بذارین!!!

اخ گوشم

دور از نشاط ھستي و غوغاي زندگي
دل با سكوت و خلوت غم خو گرفته بود
آمد سكوت سرد و گرانبار را شكست
آمد صفاي خلوت اندوه را ربود
آمد به اين امید كه در گور سرد دل
شايد ز عشق رفته بیابد نشانه اي
او بود و آن نگاه پر از شوق و اشتیاق
من بودم و سكوت و غم و جاودانه اي
آمد مگر كه باز در اين ظلمت ملال
روشن كند به نور محبت چراغ من
باشد كه من دوباره بگیرم سراغ شعر
زان بیشتر كه مرگ بگیرد سراغ من
گفتم مگر صفاي نخستین نگاه را
در ديدگان غمزده اش جستجو كنم
وين نیمه جان سوخته از اشتیاق را
خاكستر از حرارت آغوش او كنم
چشمان من به ديده او خیره مانده بود
رخشید ياد عشق كھن در نگاه ما
آھي از آن صفاي خدايي زبان دل
اشكي از آن نگاه نخستین گواه ما
ناگاه عشق مرده سر از سینه بركشید
آويخت ھمچو طفل يتیمي به دامنم
آنگاه سر به دامن آن سنگدل گذاشت
آھي كشید از سر حسرت كه : اين منم
باز آن لھیب شوق و ھمان شور و التھاب
باز آن سرود مھر و محبت ولي چه سود
ما ھر كدام رفته به دنبال سرنوشت
من ديگر آن نبوده ام و او ديگر او نبود

تا در اين دھر ديده كردم باز
گل غم در دلم شكفت به ناز
بر لبم تا كه خنده پیدا شد
گل او ھم به خنده اي وا شد
ھر چه بر من زمانه مي ازود
گل غم را از آن نصیبي بود
ھمچو جان در میان سینه نشست
رشته عمر ما به ھم پیوست
چون بھار جوانیم پژمرد
گفتم اين گل ز غصه خواھد مرد
يا دلم را چو روزگار شكستي ھست
مي كنم چون درون سینه نگاه
آه از اين بخت بد چه بینم آه
گل غم مست جلوه خويش است
ھر نفس تازه روتر از پیش است
زندگي تنگناي ماتم بود
گل گلزار او ھمین غم بود
او گلي را به سینه من كاشت
كه بھارش خزان نخواھد داشت

پرستوھاي شب پرواز كردند
قناري ھا سرودي ساز كردند
سحرخیزان شھر روشنايي
ھمه دروازه ھا را باز كردند
شقايق ھا سر از بستر كشیدند
شراب صبحدم را سركشیدند
كبوترھاي زرين بال خورشید
به سوي آسمان ھا پر كشیدند
عروس گل سر و رويي بیاراست
خروش بلبلان از باغ برخاست
مرا بال اين سبكبالان سرمست
سحرگاھان زھر گفتگوھاست
خدا را بلبلان تنھا مخوانید
مرا ھم يك نفس از خود بدانید
ھزاران قصه ناگفته دارم
غمم را بشنويداز خود مرانید
شما دانید و من كاين ناله از چیست
چھدردست اين كه در ھر سینه اي نیست
ندانم آنكه سرشار از غم عشق
جدايي را تحمل مي كند كیست
مرا نازنین از ياد برده
به آغوش فراموشي سپرده
امیدم خفته اندوھم شكفته
دلم مرده تن و جانم فسرده
اگر من لاله اي بودم به باغي
نسیمي مي گرفت از من سراغي
دريغا لاله اين شوره زارم
ندارم ھمدمي جز درد و داغي
دل من جام لبريز از صفا بود
ازين دلھا ازين دلھا جدا بود
شكستندش به خودخواھي شكستند
خطا بود آن محبت ھا خطا بود
خدا را بلبلان تنھا مخوانید
مرا ھم يك نفس از خود بدانید
ھزاران قصه ناگفته دارم
غمم را بشنويد از خود مرانید