يكي ديوانه اي آتش بر افروخت
ر آن ھنگامه جان خويش را سوخت
ھمه خاكسترش را باد مي برد
وجودش را جھان از ياد مي برد
تو ھمچون آتشي اي عشق جانسوز
من آن ديوانه مرد آتش افروز
من آن ديوانه آتش پرستم
در اين آتش خوشم تا زنده ھستم
بزن آتش به عود استخوانم
كه بوي عشق برخیزد ز جانم
خوشم با اين چنین ديوانگي ھا
كه مي خندم به آن فرزانگي
به غیر از مردن و از ياد رفتن
غباري گشتن و بر باد رفتن
در اين عالم سرانجامي نداريم
چه فرجامي ؟ كه فرجامي نداريم
لھیبي ھمچو آه تیره روزان
بساز اي عشق و جانم را بسوزان
بیا آتش بزن خاكسترم كن
مسم در بوته ھستیي زرم كن

گفت : آنجا چشمه خورشید ھاست
آسمان ھا روشن از نور و صفا است
موج اقیانوس جوشان فضا است
باز من گفتم كه : بالاتر كجاست
گفت : بالاتر جھاني ديگر است
عالمي كز عالم خاكي جداست
پھن دشت آسمان بي انتھاست
باز من گفتم كه بالاتر كجاست
گفت : بالاتر از آنجا راه نیست
زانكه آنجا بارگاه كبرياست
آخرين معراج ما عرش خداست
بازمن گفتم كه : بالاتر كجاست
لحظه اي در ديگانم خیره شد
گفت : اين انديشه ھا بس نارساست
گفتمش : از چشم شاعر كن نگاه
تا نپنداري كه گفتاري خطاست
دورتر از چشمه خورشید ھا
برتر از اين عالم بي انتھا
باز ھم بالاتر از عرش خدا
عرصه پرواز مرغ فكر ماست

دلا شب ھا نمي نالي به زاري
سر راحت به بالین مي گذاري
تو صاحب درد بودي ناله سر كن
خبر از درد بیدردي نداري
بنال اي دل كه رنجت شادماني است
بمیر اي دل كه مرگت زندگاني است
میاد آندم كه چنگ نغمه سازت
ز دردي بر نیانگیزد نوايي
میاد آندم كه عود تار و پودت
نسوزد در ھواي آشنايي
دلي خواھم كه از او درد خیزد
بسوزد عشق ورزد اشك ريزد
به فريادي سكوت جانگزا را
بھم زن در دل شب ھاي و ھو كن
و گر ياري فريادت نمانده است
چو مینا گريه پنھان در گلو كن
صفاي خاطر دل ھا ز درد است
دل بي درد ھمچون گور سرد است

چون بوم بر خرابه دنیا نشسته ايم
اھل زمانه را به تماشا نشسته ايم
بر اين سراي ماتم و در اين ديار رنج
بیخود امید بسته و بیجا نشسته ايم
ما را غم خزان و نشاط بھار نیست
آسوده ھمچو خار به صحرا نشسته ايم
گر دست ما ز دامن مقصد كوته است
از پا فتاده ايم نه از پا نشسته ايم
تا ھیچ منتظر نگذاريم مرگ را
ما رخت خويش بسته مھیا نشسته ايم
يكدم ز موج حادثه ايمن نبوده ايم
چون ساحلیم و بر لب دريا نشسته ايم

او از يافتن عشق نااميد شده بود.



حسادت در گوشهايش زمزمه کرد؛ تو فقط بايد عشق را پيدا کني و او پشت بوته گل رز است.



ديوانگي شاخه چنگک مانندي را از درخت کند و با شدت و هيجان زياد ان را در بوته گل رز فرو کرد. و دوباره، تا با صداي ناله اي متوقف شد .



عشق از پشت بوته بيرون آمد با دستهايش صورت خود را پوشانده بود و از ميان انگشتانش قطرات خون بيرون مي زد.

شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند و او نمي توانست جايي را ببيند.

او کور شده بود.



ديوانگي گفت « من چه کردم؛ من چه کردم؛ چگونه مي توانم تو را درمان کنم.»



عشق ياسخ داد: تو نمي تواني مرا درمان کني، اما اگر مي خواهي کاري بکني؛ راهنماي من شو.»



و اينگونه شد که از آن روز به بعد عشق کور است و ديوانگي همواره در کنار اوست.

مرا عمري به دنبالت كشاندي
سرانجامم به خاكستر نشاندي
ربودي دفتر دل را و افسوس
كه سطري ھم از اين دفتر نخواندي
گرفتم عاقبت دل بر منت سوخت
پس از مرگم سركشي ھم فشاندي
گذشت از من ولي آخر نگفتي
كه بعد از من به امید كه ماندي

جان مي دھم به گوشه زندان سرنوشت
سر را به تازيانه او خم نمیكنم
افسوس بر دو روزه ھستي نمي خورم
زاري براين سراچه ماتم نمي كنم
با تازيانه ھاي گرانبار جانگداز
پندارد آنكه روح مرا رام كرده است
جان سختیم نگر كه فريبم نداده است
اين بندگي كه زندگیش نام كرده است
بیمي به دل ز مرگ ندارم كه زندگي
جز زھر غم نريخت شرابي به جام من
گر به من تنگناي ملال آور حیات
آسوده يك نفس زده باشم حرام من
تا دل به زندگي نسپارم به صد فريب
مي پوشم از كرشمه ھستي نگاه را
ھر صبح و شام چھره نھان میكنم به اشك
تا ننگرم تبسم خورشید و ماه را
اي سرنوشت از تو كجا مي توان گريخت
من راه آشیان خود از ياد برده ام
يك دم مرا به گوشه راحت رھا مكن
با من تلاش كن كه بدانم نمرده ام
اي سرنوشت مرد نبردت منم بیا
زخمي دگر بزن كه نیفتاده ام ھنوز
شادم از اين شكنجه خدا را مكن دريغ
روح مرا در آتش بیداد خود بسوز
اي سرنوشت ھستي من در نبرد تست
بر من ببخش زندگي جاودانه را
منشین كه دست مرگ ز بندم رھا كند
محكم بزن به شانه من تازيانه را

چه صدف ھا كه به درياي وجود
سینه ھاشان ز گھر خالي بود
ننگ نشناخته از بي ھنري
شرم ناكرده از اين بي گھري
سوي ھر درگھشان روي نیاز
ھمه جا سینه گشايند به ناز
زندگي دشمن ديرينه من
چنگ انداخته در سینه من
روز و شب با من دارد سر جنگ
ھر نفس از صدف سینه تنگ
دامن افشان گھر آورده به چنگ
وان گھرھا ... ھمه كوبیده به سنگ