سلام دوست عزيز

الکم دولکم چرخ و فلکم

عالیه .

ندگي يعني عشقت رو به يك بچه مايه دار باخت بدي....

زندگي يعني كودك آزاري توسط يه مرد...

زندگي يعني هم وطنت تو سرما زندگي كنه...

زندگي يعني از شرمندگي زن و بچه ات سرتو بالا نتوني بگيري....

زندگي يعني جوان ها رو درگير سرنگ ببيني....

زندگي يعني خنده هاي دختر و زني كه توسط شوهرشون اسيد پاشي ميشن.....

زندگي يعني پدري كه هيچ قهرمان ماراتني به اندازه اون دنبال نون ندويده.....

زندگي يعني چشم داشتن به خواهر رفيقت.....

زندگي يعني انتظار مادري كه بچه اش رو علي اكبر فرستاده ولي
علي اصغر بر ميگرده....

زندگي يعني پول از راه پر غم دراري ديگه حتي پول تو جيبت هم نداري....

زندگي يعني تو سن كم بابات رو از دست بدي....

زندگي يعني جانبازي كه خيلي ها از اسمش نان خوردندو كاخ ها ساختند..
ولي تنهاش گذاشتند....

زندگي يعني افزايش آمار طلاق....

زندگي يعني مسخره كردن پير مردي كه 24 سال بدون كينه زندگي كرد....

زندگي يعني اشك پهلوان به دليل نا عدالتي ....

زندگي يعني اختلاس هاي چند هزار ميلياردي....

زندگي يعني طرفداري از 2 تيم بي ثمر...

زندگي يعني بچه هايي كه قرباني بي كفايتي مسئولين ميشن....

زندگي يعني كشتن دسته جمعي مسلمانان....

زندگي يعني تنديس كوروش تو موزه بيگانه تو لندن.....

زندگي يعني ركورد زني كوتاه ترين مانتو دنيا....

زندگي يعني كشتن روح الله به دستاي يه نوجوان....

زندگي يعني اسطورها خيلي سريع فراموش ميشن....

و

زندگی ادامه دارد...

خو ببوس

جهان

پيرتر از آن است

که بگويم دوستت می‌دارم،

من اين راز را به گور خواهم برد.



مهم نيست!



صبح‌ها گريه می‌کند کودکِ همسايه

به جای خودش،

ظهرها گريه می‌کند کودکِ همسايه

به جای من،

و شب‌ها

همچنان گريه می‌کند کودکِ همسايه

به جای همه.



حق با اوست

همه‌ی ما بی‌جهت به جهان آمده‌ايم.

جهان

پيرتر از آن است

که اين همه حرف،

که اين همه حديث!

سیدعلی صالحی

آسمان آمد وُ

آهسته زير گوشِ ماه

چيزی گفت انگار.



ماه آمد وُ

به کوچه‌ی کهن‌سالِ مُشيری

چيزی گفت انگار.



کوچه

کوچه‌ی بی‌گفت و بی‌گذر

رو به روشن‌ترين پنجره چيزی گفت انگار.



چيزی، رازی، حرفی

سخنی شايد

سَربَسته از چراغی

شکسته‌ی هزار پاييزِ بی‌پايان.



دريغا هزاره‌ی بی‌حالا،

حالا کوچه، پير

درخت، پير

خانه، پير

من پير وُ گلدانِ بالای چينه

که پُر غبار!



اگر مُرده‌ای، بيا و مرا بِبَر،

و اگر زنده‌ای هنوز،

لااقل خطی، خبری، خوابی، خيالی ... بی‌انصاف!

گاهی عسلم، گم شدن رخش بهانه است
تهمینه شود همدم تنهایی رستم

تهمینه شود بستر لالایی سهراب
تهمینه شود یک غم تاریخی مبهم

تهمینۀ من، ترس من این است نباشد
باب دلت این رستم بی رخش پر از غم

این رستم معمولی ساده که غریب است
حتی وسط ایل خودش در وطنش بم

ناچاری از این فاصله‌هایی که زیادند
ناچارم از این مردن تدریجی کم کم

هر جا بروم شهر پر از چاه و شغاد است
بگذار بمانم، که فدای تو بگردم

من نارون صاعقه‌خورده، تو گل سرخ
تو سبز بمان، من بدرک، من به جهنم