دیشب کسی مزاحم خواب شما نبود؟

آیا زنی غریبه در این کوچه‌ها نبود؟



آن دختری که چند شب پیش دیده‌اید

دمپایی‌اش -تو را به خدا- تا به تا نبود؟



یک چادر سیاه ِ کشی روی سر نداشت؟

سر به هوا و ساده و بی‌دست و پا نبود؟



یک هفته پیش گم شده آقا! و من چقدر،

گشتم ولی نشانی از او هیچ‌جا نبود



زنبیل داشت، در صف نان ایستاده‌ بود

یک مشت پول خُرد… نه آقا! گدا نبود!



یک خرده گیج بود ولی نه… فرار نه…

اصلن به فکر حادثه و ماجرا نبود



عکسش؟ درست شکل خودم بود…مثل من

هم اسم من و لحظه‌ای از من جدا نبود



یک دختر دهاتی و تنها… که لهجه‌اش

شیرین و ساده بود… ولی مثل ما نبود



آقا! مرا دقیق ببین! این نگاه خیس…

یا این قیافه در نظرت آشنا نبود؟

…

دیشب صدای گریه‌ی یک زن شبیه من

در پشت در مزاحم خواب شما نبود؟

چقدر گفتم حالِ همه‌ی ما خوب است و باز

تو حتی باورت نشد!

خُب راستش را بخواهی

آن روز باد می‌آمد

من هم دروغ گفته بودم به آسمان

يعنی گفته بودم خوبيم، حالمان خوب است،

- اما تو عاقل‌تر از آنی که باورت شود!



حالا ديدی تا تنفسِ گرمِ ستاره

چند بوسه بدهکارِ دنيا بوديم؟!

با توام!

يک وقت نروی به پروانه‌ی نازنين

از آوازهای پاييزی چيزی بگويی،

به خدا من زنده‌ام هنوز

من تا هفت مرگ وُ

هفت کَفَن از خوابِ اين جهان ... نخواهم رفت!



مگر ما چقدر بدهکارِ اين لحظه‌ايم؟

گريه نکن عزيزم

بابای غمگينِ تو

تا بازآمدنِ آن پرستوی خسته

به خواب نخواهد رفت.

از خانه بیرون می زنم اما کجا امشب

شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب



پشت ستون سایه ها روی درخت شب

می جویم اما نيستی در هیچ جا امشب



می دانم اری نیستی اما نمی دانم

بیهوده می گردم بدنبالت، چرا امشب؟



هر شب تو را بی جستجو می یافتم اما

نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشب



ها ... سایه ای دیدم شبیهت نیست اما حیف

ای کاش می دیدم به چشمانم خطا امشب



هر شب صدای پای تو می آمد از هر چیز

حتی ز برگی هم نمی آید صدا امشب



امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه

بشکن قرق را ماه من بیرون بیا امشب



گشتم تمام کوچه ها را، یک نفس هم نیست

شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشب



طاقت نمی آرم، تو که می دانی از دیشب

باید چه رنجی برده باشم، بی تو، تا امشب



ای ماجرای شعر و شب های جنون من

آخر چگونه سرکنم بی ماجرا امشب

محمدعلی بهمنی

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است



اکسیر من نه این که مرا شعر تازه نیست

من از تو می نویسم و این کیمیا کم است



سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست

درشعر من حقیقت یک ماجرا کم است



تا این غزل شبیه غزل های من شود

چیزی شبیه عطر حضور شما کم است



گاهی ترا کنار خود احساس می کنم

اما چقدر دل خوشی خواب ها کم است



خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست

آیا هنوز آمدنت را بها کم است