از تمام خشت های خانه پرسیدم تو را
پرسش پنهان من اما نفهمیدم تو را

باد بر شن های بعد از ظهر می کوبید و من
بر دهان دوره گرد باد کوبیدم تو را

خون من در پنجه هایم پیر شد تبخیر شد
تا خداوندانه از مرمر تراشیدم تو را

آسمان کوچک شد و افتاد پایین و شکست
آسمان اندوه من می شد که باریدم تو را

یک نفر فانوس چشمان مرا پایین کشید
باورت می شد که خوابم برد و نشنیدم تو را

باد بر شن ها زد و گنجشک ها ویران شدند
باد جور ترسناکی بود ترسیدم تو را

صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست
عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد؟

زهره سازی خوش نمی‌سازد، مگر عودش بسوخت
کس ندارد ذوق مستی، میگساران را چه شد؟

حافظ اسرار الهی کس نمی‌داند خموش
از که می‌پرسی که دور روزگاران را چه شد؟

سفر بهانه خوبی برای رفتن نیست
نخواه اشک نریزم دلم که آهن نیست

نگو بزرگ شدم گریه کار کوچک هاست
زنی که اشک نریزد قبول کن، زن نیست!

خبر رسیده که جای تو راحت است آنجا
قرار نیست خبرها همیشه ... اصلا نیست!

شب است بی تو در این کوچه های بارانی
و پلک پنجره ای در تب پریدن نیست

حسود نیستم اما خودت ببین حتی
چراغ خانه مهتاب بی تو روشن نیست

مرا ببخش اگر گریه می کنم وقتی
نوشته ای که غزل جای گریه کردن نیست

زنی که فال مرا می گرفت امشب گفت
پرنده فکر عبور است فکر ماندن نیست ...