بسیار زیبا. . .

سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست
در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است

تا این غزل شبیه غزلهای من شود
چیزی شبیه عطر حضور شما کم است

گاهی تو را کنار خود احساس می کنم
اما چقدر دلخوشی خواب ها کم است

خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست
آیا هنوز آمدنت را بهار کم است؟

در کورۀ محبت تفتیده گشت جانم
بازیچۀ دل خود، طفل است و من خمیرم

پندم نده برادر در کار عاشقانه
آن بت اگر بیاید والله ناگزیرم

باران اشک چشمم، سیلاب آبرو شد
طوفان غم بخیزد از دامن کویرم

«سایه» صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز
ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

☑ سلام برشما ... !/

غرق کن من را نیاگارای خرمایی به دوش
سیل ابریشم که باشد نوح می‌خواهم چه کار؟

«آه» را بر عکس کردم «ها» کنم آیینه را
نیستی، آیینۀ بی‌روح می‌خواهم چه کار؟

تیغ ابرو می‌کشی و بعد می‌گویی برو
این‌ همه قافیۀ مجروح می‌خواهم چه کار