در دستهای کاغذی ام زاده می شوند
آنها که داغ ، سهم دل ما نوشته اند

من ساده لوح بودم از آغاز و معتقد:
«تقدیر را در عالم معنا نوشته اند»

آنان که دستشان توی یک کاسه با غم است
تاکید می کنم که همان ها نوشته اند

تاکید می کنم که به اندیشه خو کنیم
تقدیر زشت را هیجانها نوشته اند

از من نپرس راه کدامست ، گمرهم
در جاده ای که مقصد آن را نوشته اند:

« آدم شدن! »، که تابلوی بیراهه بود و بس
تکیه مکن به شرح که انشا نوشته اند

آری بگو که در هوس خویش کشته شد
بر سینه ام شهید تمنا نوشته اند

او را که خرام می خرامد
در سینه دلی کباب خواهد

خاموش اگر که بلبلی بود
بستان و گل و گلاب خواهد

هر تلخ مزاج بی سرو پا
روی خوش و پیچ و تاب خواهد

تاریکی دشت سینه ی ما
رخساره آفتاب خواهد

چشمان سعید چون به خاک است
یک مصرع شعر ناب خواهد

سعید آریا

این راه بس بعید و فرتوت چون کمانم
با این قد خمیده ، تا کوی تو دوانم
از من چو دست شوئی ، از دست رفته جانم
دوش آن صنم چه خوش گفت ، در محفل مغانم
با کافران چه کارت ، گر بت نمی پرستی

تا ریسمان مهرت ، بستست دست ما را
مژگان تو به غمزه ، از هم گسست ما را
خرد و کبیر جوشن ، طرفی نبست ما را
سلطان من خدا را ، زلفت شکست ما را
تا کی کند سیاهی ، چندین دراز دستی

پیشانی ام به خاک و این سر بر آستان بود
در انتهای عمرم ، لیکن دلم جوان بود
از جادوی دوچشمت تا کی توان نهان بود
در گوشه سلامت مستور چون توان بود
تا نرگس تو با ما گوید رموز مستی

بر شکوه لب ببستم ، از این همه کم و کاست
گم کرده راه مقصود ، پا در طریق ناراست
هر سو کمان کشیدم ، دیدم نشانه بر ماست
آن روز دیده بودم ، این فتنه ها که برخواست
کز سرکشی زمانی ، با ما نمی نشستی

شعرش به عرش اعلی ، تا ره ببرد حافظ
در عشق جاودان شد ، هرگز نمرد حافظ
تقویم دوریت را با جان شمرد حافظ
مهرت بدست طوفان ، خواهد سپرد حافظ
چون برق از این کشاکش ، پنداشتی که جستی

بابک سلمانپور

عاشقِ گربه هام
یدونه مشکی سفید داشتم پاسپورتشو جور کردم فرستادمش اونور تحریم ها روش اثر نذاره (:

اااااااا [!]....شروع خدمتش٬ تاریخ تولد منههههه٬٬ البته دوسال قبلش