او پادشه عالم و اوست آيت دينم،
منم آن ژنده گدايى كه على داد نگينم،
زين پس همه مهمان خداى دو جهانيم،
زين پس همه در رحمت پيدا و نهانيم،
زين پس همه مى نوش لب جام نهانيم

بهناز عليزاده

نه از کسی گله دارم نه با کسی قهرم
کشانده اند چرا پیش قاضی شهرم

اگر سکوت فروشی است ! من خریدارم
نداشتند دکان های بسته ي شهرم

به هیچ آدمي از درد خود نخواهم گفت
فرار مي کنم از گوش های نامحرم

آخرین منزل ما کوچه سرگردانی است

دربه در در پی گم کردن مقصد رفتیم

مرگ یک عمر به در کوفت که باید برویم

دیگر اصرار مکن باشد، باشد، رفتیم...

آه در پیچ و خم راز نگاه تو گرفتار شده
دل به بیراهه برفته اگرش خون بشود با دل خونین چکنم

با خبر باش که از خستگیم جان به لبم،روح ندارد بدنم
گر که بر مرده من نماز میت تو نخواندی چکنم

از ازل تا به ابد راه بجایی نبرد عشق و وفا
گر که از عاشقی و مهر و وفا در گذرم اشک روان را چکنم

نرود از نظرم تا نرود از نظرت عهد و قرار
با سر وپای برهنه به سر کوی رقیبان بروی من چکنم

می شود دل نگرانت چو تنها به سر کوچه وبازار روی
گر که افتد به سر راه تو یک بی سر و پایی چکنم

از نظر دور مشو تا نشوی غرق گناه
بروی دل به دل عاشق زاری بسپاری چکنم

راز پنهانی عشاق بود خاطره ای شور انگیز
گر که افشا بشود راز نهان ،شرم وحیا را چکنم

باورم هست مرا عشق تو فرحنده ومیمون بشود
گر که حاک کف پا سرمه به چشمان نکنم پس چکنم

من مسکین و تهی از زر وسیم عاشق روی تو شدم
گر که ریزد به سر وپای تو زر حاتم طایی ،چکنم

پای ملخی هدیه ناقابل آن مورچه بود بهر سلیمان نبی
گر که روح ودل وجان هدیه به معشوقه زیبا نکنم پس چکنم

در نمازم همه شب شکر کنم یزدان را
تکیه بر گنبد گردون نکنم ،خشم خدا را چکنم

هودجی

بر ظاهر آباد من امید مبندید
من خانه ء وبرانه ام از من بگریزید

دیوانهء زنجیر هوسهای محالم
افسونی افسانه ام از من بگریزید

آن سیل جنونم که بجان آمده از کوه
بنیان کن کاشانه ام از من بگریزید

زانروز که دل مُرد و عطش مُرد و هوس مُرد
من از همه بیگانه ام , از من بگریزید

شهر آشوب