ز ضـعـف طـاقت آهم نماند و تـرسـم خـلق
گمان برند که سعدی ز دوست خرسندست

هر روز جهان است و فرازی و نشیبی
این نیز ، نگاهی ست به افتادن سیبی

در غلغله جمعی و تنها شده ای باز
انگار که در پیرهنت نیز غریبی

آخر چه امیدی به شب و روز جهان است
باید همه ی عمر ، خودت را بفریبی

چون قصه ی آن صخره که از صحبت دریا
جز سیلی امواج ، نبرده ست نصیبی

آئینه ی تاریخ تو را درد شکسته ست
اما تو نه تاریخ شناسی، نه طبیبی

looke again,and see how mach i need you..

wach the long nights that i lie here awake

no i am wrong, the distance bet ween us

will not let me liv to see again


l

پ.ن: کَلَّا إِنَّ الْإِنسَانَ لَیَطْغَی [علق/شش] (حقّا که انسان طغیان می‌کند). قدر و فلسفه گرفت‌وگیرهای‌مان را بدانیم و به‌محض رفع نیاز، طاغی نشویم. خدا دل‌ش سوخته برای بنده‌هایش.