آرشه آرشه , گیسوانت را


سال هاست كه ویولــــون نواخته ام


بس است دیگر


بوی ِ دود بلند شده است از این اصطكاك ِ تكراری


از این رفت و برگشت های گوشخراش


آخرش گیسوانت سوخت


و آرشه آنچه را كه می خواست , ننواخت ...


به این تكنوازی ِ نافرجام


" ایموو "

شبی که شیشه های آسمان ، شکسته بود
ستاره ای میان خاک ره ، نشسته بود

به چهره ی ملول ماه ، چشم دوختم
چقدر رنگ او ، پریده بود و خسته بود

به راحتی ، نمی شد از ستاره ها گذشت
طناب سخت کهکشان ز هم گسسته بود

قفس ، به حال خویش میله میله می گریست
که محبس کبوتران دسته دسته بود

در آن شبانه ، تا مگر گشایشی شود
به هر دری زدم _ به هر دری که بسته بود _

ولی جواب من ، به جز صدای من نبود
طنین این صدا ، چقدر نا خجسته بود ...

ترا در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم

ای مهربان همراه ...

ای مهربان مونس

تو هم ، ای خوب من

گاهی دعایم کن

گشته ام دیوان حافظ را ولی بیتی نداشت
چون دو ابروی تو از ایجاز ، با ایجازتر

چشم در چشمت نشستم ، حیرتم از هوش رفت
چشم وا کردم به چشم اندازی از این بازتر

مى توانى تب کنى بغض زمین را بشکنى

بى نگاهت، آب اقیانوس ها گل مى شود

چشم هایم را بگیر و چشم هایت را مگیر

اى که بى چشم تو کار عشق مشکل مى شود