چندیست رانده ...............

من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود


گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون
پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود

محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود

او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان
دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

"سعدی"

گاه تنهایی صورتش را به پس پنجره می چسبانید...

بنده خدا دلایل خودش را دارد ،سوتی و سربه هوایی خیلی دیده ازم این مدت ،می ترسم زیاد هم سربه سرش بگذارم و پیله شوم کلاً دیگر مسکوتم کند و کرکره ام را بکشد پایین برای همیشه،
خلاصه این طوری می شود که این طوری می شود دیگر...../

ما بدان قامت و بالا نگرانیم هنوز!
وز غمت خونِ دل از دیده روانیم هنوز!

جز تو یاری نگرفتیم و نخواهیم گرفت!
بر همان عهد که بودیم بر آنیم هنوز!


بامید تو شب خویشتن آریم به روز
آن جفا دیده که بودیم همانیم هنوز!

ای دریغا که پس از آن همه جانبازیها
بر سر کوی تو بی نام و نشانیم هنوز!

دیگران وادی عشق تو بپایان بردند
ما بیاد تو در این دشت دوانیم هنوز!

آرمیدند همه در حرم حرمت و ما
ساکن کوی خرابات مغانیم هنوز!

نوبهار آمد و بگذشت ولیکن من و دل
همچنان در تب آسیب خزانیم هنوز!

نه گلت خار برآورد و نه از جورت کاست!
باری از هستی خود ما بگمانیم هنوز!

بس شگفت است که با اینهمه تابش چون بخت
در پسِ پرده ی پندار نهانیم هنوز !

ما از این چرخ کهن گر چه بسی پیر تریم !
همچنان از مدد عشق جوانیم هنوز !

اوستاد همه فن بوده و هستیم " ادیب"!
با همان نام و همان شوکت و شانیم هنوز!

(( ادیب نیشابوری))