مگر نه این که هر مخلوقی نشانی از خالقش دارد؟

خدایش یارو نزد زیر خنده ...

کجایی زهره جونم؟

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت
فتنه انگیز جهان غمزه جادوی تو بود

من سرگشته هم از اهل سلامت بودم
دام راهم شکن طره هندوی تو بود

بگشا بند قبا تا بگشاید دل من
که گشادی که مرا بود ز پهلوی تو بود

به وفای تو که بر تربت «حافظ» بگذر
کز جهان می‌شد و در آرزوی روی تو بود

حافظ

دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم

این درد نهان‌سوز، نهفتن نتوانم


تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت

من مست چنانم که شنفتن نتوانم


شادم به خیال تو چو مهتاب، شبانگاه

گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم


چون پرتو ماه آیم و چون سایه دیوار

گامی به سر کوی تو رفتن نتوانم


دور از تو، من سوخته در دامن شبها

چون شمع سحر، یک مژه خفتن نتوانم


فریاد ز بی‌مهریت ای گل که در این باغ

چون غنچه پاییز، شکفتن نتوانم



ای چشم سخنگوی، تو بشنو ز نگاهم

دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم


شفیعی کدکنی