برای گزینه اول راهی به ذهنم نمیرسه.

ولی برای دومی یه راه خوب هست. میتونی حذف کنی.

به جای نام من این بار نقطه چین بگذار
دلم که بار اضافی است بر زمین بگذار


سفر حکایت هر باز آمدن تا توست
پناه بر تو بیا اصل برهمین بگذار


چرا گلایه کنم پلکان شک ات را
بیا تمام مرا زیر ذره بین بگذار


نخواه خانه ی من کج به آسمان برود
برای دلخوشی ام سنگ اولین بگذار


سیاه ماهی دریاچه ی توام حالا
سر قرار بیا دام در کمین بگذار


بگرد گرد خودت آسیاب بادی من
و هی گناه مرا پای ان و این بگذار

داشتم چون سرو از آزادگي اميدها
من چه دانستم چنين سر در هوا خواهم شدن؟

چرا مردم قفس را آفریدند ؟
چرا پروانه را از شاخه چیدند ؟
چرا پروازها را پر شکستند ؟
چرا آوازها را سر بریدند ؟
.
پس از کشف قفس ، پرواز پژمرد
سرودن بر لب بلبل گره خورد
کلاف لاله سر در گم فرو ماند
شکفتن در گلوی گل گره خورد
.
چرا نیلوفر آواز بلبل
به پای میله های سرد پیچید ؟
چرا آواز غمگین قناری
درون سینه اش از درد پیچید ؟
.
چرا لبخند گل پرپر شد و ریخت ؟
چه شد آن آرزوهای بهاری ؟
چرا در پشت میله خط خطی شد
صدای صاف آواز قناری ؟
.
چرا لای کتابی ، خشک کردند
برای یادگاری پیچکی را ؟
به دفتر های خود سنجاق کردند
پر پروانه و سنجاقکی را ؟
.
خدا پر داد تا پرواز باشد
گلویی داد تا آواز باشد
خدا می خواست باغ آسمان ها
به روی ما همیشه باز باشد
.
خدا بال و پر و پروازشان داد
ولی مردم درون خود خزیدند
خدا هفت آسمان باز را ساخت
ولی مردم قفس را آفریدند

آفلين به تو

√سلام بر شما...