می‌گفت به یکی وعده بدهی که فلان ساعت بیا در خانه تا فلان کتاب را بدهم ،بعد اگر بیاید و تو نباشی،یا کتاب همراهت نباشد، یا دلت نباشد بدهی،شرمنده می‌شوی،خیلی شرمنده...می‌گفت چه برسد به او...

فکر می کنم غرور این قدرها هم ارزشش را ندارد.حالا خیلی راحت از احساس خودم حرف می زنم و هیچ فکر نمی کنم که سبک شده ام یا چیزی ازم کم شده است...... (:

حالا چه فکری میکنه مهم اینه که نمیتونی فکر کنی

غم که می‌آید در و دیوار، شاعر می‌شود
در تو زندانی‌ترین رفتار شاعر می‌شود

می‌نشینی چند تمرین ریاضی حل کنی
خط‌کش و نقاله و پرگار، شاعر می‌شود


تا چه حد این حرف‌ها را می‌توانی حس کنی؟
حس کنی دارد دلم بسیار شاعر می‌شود

تا زمانی با تو ام انگار شاعر نیستم
از تو تا دورم دلم انگار شاعر می‌شود

باز می‌پرسی: چه‌طور این‌گونه شاعر شد دلت؟!
تو دلت را جای من بگذار شاعر می‌شود

گرچه می‌دانم نمی‌دانی چه دارم می‌کشم!
از تو می‌گوید دلم هر بار شاعر می‌شود

نجمه زارع

یه وقتایی بود من اینجا رو باز می‌کردم هرچی دلم می‌خواست توش می‌نوشتم و زودی می‌زدم انتشار و بعد لیله کنان و سبک و خوش و خرم می‌رفتم دنبال باقی زندگی‌م.....