ادمو باید به دلش بخوان ....اشنا باید سخن اشنا..

اینگونه داده‌ام
به دوست
پری سوخته
از فاخته
از سایه

به یک پرده
به ابر
در یک بهار گرم

آنگاه که مُرده‌است زمین
درفَلسِ یک ماهی کور

...

بی خبر میاد
در هم نمیزنه
آتیش میزنه
میسوزونه
و میره ... !

از کسی هم اجازه نمیگیره
شاید حتی حق انتخاب هم بهت نده

یا باهاش میمونی و میسوزی

یا سعی میکنی از دستش فرار کنی

که بازهم
میسوزی ... !

هر گاه یک نگاه به بیگانه می کنی

خون مرا دوباره به پیمانه می کنی



ای آنکه دست بر سر من می کشی ! بگو

فردا دوباره موی که را شانه می کنی ؟



گفتی به من نصیحت دیوانه گان مکن

باشد ، ولی نصیحت دیوانه می کنی



ای عشق سنگدل که به آیینه سر زدی

در سینه ی شکسته دلان خانه می کنی ؟



بر تن چگونه پیله ببافم که عاقبت

چون رنگ رخنه در پر پروانه می کنی



عشق است و گفته اند که یک قصه بیش نیست

این قصه را به مرگ خود افسانه می کنی





از : فاضل نظری..........

همه ی روز به تصویر تو می پردازم
همه ی گریه شب را به تو می اندیشم

چیستی ؟ خواب و خیالی ؟ سفری ؟خاطره ای ؟
که دراین خلوت شب ها به تو می اندیشم

لحظه ای یاد تو از خاطرمن خارج نیست
یا درآغوش منی یا به تو می اندیشم

اگر آینده به یک پنجره تبدیل شود
پشت آن پنجره حتی به تو می اندیشم

تو به حافظ به حقیقت به غزل دلخوش باش
من به افسانه نیما به تو می اندیشم

نه به اندیشه ی زیبا ،‌نه به احساس لطیف
كه به تلفیقی از این ها به تو می اندیشم

تو به زیبایی دنیایِ كه می اندیشی؟؟
من كه تنها به تو، تنها به تو می اندیشم

محمد سلمانی.............