ای مرغ سحر ناله به دل بشکن
هنگامه ی آواز شباویز است

دورست ازین باغ خزان خورده
آن باد فرح بخش که گلبیز است

ساقی سبک آن رطل گران پیش آر
کاین عمر گران مایه سبک خیز است

خکستر خاموش مبین ما را
باز آ که هنوز آتش ما تیز است

این دست که در گردن ما کردند
هش دار که با دشنه ی خونریز است

برخیز و بزن بر دف رسوایی
فسقی که در این پرده ی پرهیز است

سهل است که با سایه نیامیزند
ماییم و همین غم که خوش آمیز است

..سایه ..

کلاه

کنار جوی نشستیم و سال و ماهی رفت
فغان که تور نینداختیم و ماهی رفت

یکی نهاد به سر تاج و دیگری دستار
قضا چنین شد و بر هر سری کلاهی رفت

به رنگ رستم و یوسف درخششی دارد
اگر به مکر برادر ،کسی به چاهی رفت

سپاه حسن میارای، ای تن خاکی!
که در وجب وجب خاک ما سپاهی رفت

به عشوه بیش مرو پیش شیر بی چنگال
بسا غزال که گاهی به تیر آهی رفت

چنین که ریخته ای زلف آتشین بر دوش
به دوش توست اگر از کسی گناهی رفت

مگیر بوسه ی پنهان چشم هایم را
خطای کوچکی از بنده ی سیاهی رفت

نه راه ،بلکه به تعدادمان خدا داریم
سرخداست اگر هر کسی به راهی رفت

...دوباره از قلم شاعری غزل جوشید
دوباره در "قلم صنع" اشتباهی رفت

نگاه "پاک خطا پوش" پیر ما روشن
که هر چه بر سر ما رفت از نگاهی رفت

رضا شیبانی اصل
اسفند88-تبریز

Tabrikate manam bepazir...too jaryane shirini ba fatisa movafeqam

باش !
باشـ ه ولـ ی من زیاد وارد نیستم .. تظاهر ب ِ مدیر بودن میکنم فقط .. تو مدیر اصلـ ی باش !!