وای اما
با که باید گفت این؟
من دوستی دارم
که به دشمن خواهم از او التجا بردن

مـن انـدر خـود نـمـی‌یـابـم کـه روی از دوسـت برتابم

بدار ای دوست دست از من، که طاقت رفت و پایابم

تـنـم فـرسـود و عـقـلـم رفت و عشقم همچنان باقی

و گــر جــانــم دریــغ آیـد، نـه مـشـتـاقـم کـه کـذابـم

مـرا از دنــیــی و عــقــبـی هـمـیـنـم بـود و دیـگـر نـه

کـه پـیـش از رفـتـن از دنـیـا، دمـی بـا دوسـت دریابم

سـر از بـیـچـارگـی گـفـتـم نـهـم شـوریـده در عـالـم

دگــر ره پــای مــی‌بــنــدد وفــای عــهــد اصــحــابـم

نگــفــتــی بــی‌وفــا یــارا، کــه دلـداری کـنــی مـا را

الا ار دســت مـی‌گــیـری بـیـا کـز سـر گـذشـت آبـم

زمـســتــانــســت و بـی بــرگـی بـیـا ای بـاد نـوروزم

بـیــابــانــســت و تــاریــکـی بـیـا ای قـرص مـهـتـابـم

حـیـات سـعـدی آن بـاشـد، کـه بـر خـاک درت مـیرد

دری دیــگـر نـمـی ‌دانـم، مـکـن مـحـروم از ایـن بـابـم

آنچ از عشق کشید این دل من که نکشید
و آنچ در آتش کرد این دل من عود نکرد

گفتم این بنده نه در عشق گرو کرد دلی
گفت دلبر که بلی کرد ولی زود نکرد

آه دیدی که چه کرده ست مرا آن تقصیر
آنچ پشه به دماغ و سر نمرود نکرد

گر چه آن لعل لبت عیسی رنجوران ست
دل رنجور مرا چاره بهبود نکرد

جانم از غمزه تیرافکن تو خسته نشد
زانک جز زلف خوشت را زره و خود نکرد

نمک و حسن جمال تو که رشک چمن است
در جهان جز جگر بنده نمک سود نکرد

هین «خمش» باش که گنجی ست غم یار ولیک
وصف آن گنج جز این روی زراندود نکرد

مولانا