زان می که در شبهای غم ،بارد فروغ صبحدم
غافل کند از بیش و کم ،فارغ ز تشویشم کند
نور سحر گاهی دهد ، فیضی که می خواهی دهد
بامسکنت، شاهی دهد، سلطان درویشم کند
سوزد مرا ، سازد مرا ، در آتش اندازد مرا
وز من رها سازد مرا ، بیگانه از خویشم کند
بستاند آن سرو سهی ، سودای هستی از «رهی»
یغما کند اندیشه را ، دور از بد اندیشم کند

کامنتات خیلی زیباست امیر جان......very like

زاهدان خواهند اسیر دام تزویرم کنند /
من نه آن صیدم که با این دام نخجیرم کنند /
حرف مفتی پیش من جز حرف مفتی بیش نیست /
فاش گویم هر چه میخواهند تکفیرم کنند /
با فقیهان دارم آهنگ جدل ترسم ز آنک/
چونکه در منطق فرو مانند تعذیرم کنند /
هیچ ندهم گوش هرگز بر فسون واعظان /
چون نیم احمق که تا این قوم تسخیرم کنند /
ناصحان غیر مشفق زان کشندم سوی شیخ /
تا بدین تقریب دور از حضرت پیرم کنند/
آیتی از عشقم و فارغ ز کفر و دین ولی/
کافر و مسلم بمیل خویش تفسیرم کنند /
در بهای ساغری بخشم متاع کفر و دین /
گر چه یاران منع ازین اسراف و تبذیرم کنند /
شورها دارم بسر " فرخ " که گر عنوان کنم/
ابلهان دیوانه خوانند و به زنجیرم کنند.