@آزاده

چه شد آن زمزمه ی هر شبه ی ما ای دوست

چه شد آن صحبت هر روزه ی یاران یارا

چشمه ها خشک شد از بس نگرفتی اشکی

همتی تا که رهایی بدهی دریا را

حیف از امروز که بی عشق شب آمد ای عشق

کاش خورشید تو آغاز کند فردا را

محمد علی بهمنی

رستنی‌ها کم نیست، من و تو کم بودیم،
خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم!

گفتنی‌‌ها کم نیست، من و تو کم گفتیم،
مثل هذیان دم مرگ، از آغاز چنین درهم و برهم گفتیم.

دیدنی‌‌ها کم نیست، من و تو کم دیدیم،
بی‌سبب از پاییز جای‌ میلاد اقاقی‌ها را پرسیدیم.

چیدنی‌ها کم نیست، من و تو کم چیدیم،
وقت گل دادن عشق روی دار قالی‌،
بی‌سبب حتا پرتاب گل سرخی‌ را ترسیدیم.

خواندنی‌‌ها کم نیست، من و تو کم خواندیم،
من و تو ساده‌ترین شکل سرودن را در معبر باد با دهانی‌ بسته وا ماندیم

من و تو کم بودیم،
من و تو اما در میدان‌ها اینک اندازه‌ی ما می‌خوانیم!

ما به اندازه‌ی ما می‌بینیم!
ما به اندازه‌ی ما می‌چینیم!

ما به اندازه‌ی ما می‌گوییم!
ما به اندازه‌ی ما می‌روییم!

من و تو کم نه،
که باید شب بی‌‌رحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم!

من وتوخم نه ودرهم نه وکم هم نه،
که می‌باید با هم باشیم!

من و تو حق داریم در شب این جنبش نبض آدم باشیم!
من و تو حق داریم که به اندازه‌ی ما هم شده با هم باشیم!

گفتنی‌‌ها کم نیست ... !

شهریار قنبری / 1357

شبانه هاي مرا مي شود سحر باشي
و مي شود که از اين نيز خوبتر باشي
تداوم من و دريا و آسمان با تو
هميشگي ست ، - اگر هم تو رهگذر باشي
نيازمند توام مثل زخم لب بسته
خوشاتر آنکه تو گهگاه نيشتر باشي
غروب و سوختن ابر و من تماشايي ست
ولي مباد تو اينگونه شعله ور باشي
ببين چه دلخوشي ساده اي : همينم بس
که ياد من - به هر اندازه مختصر باشي
چقدر دفتر کم رنگ و روح مي گيرد
تو در حواشي اين متن هم اگر باشي
دوباره جذبه به پرواز مي دهد شعرم
کبوتران مرا گر تو بال و پر باشي
نگاه مي کني و من زشوق مي ميرم
هميشه بهر من اي چشم خوش خبر باشي
من عاشق خطري با توام - خوشا آنروز
که بي دريغ تو هم عاشق خطر باشي

میشه مستقیم نگاهش کنم

تو كه كفتي تموم شد

✔ چه زیباست ... !