اینجا همه از چمدان سخن می گویند

کسی ماندن را باور ندارد

اینجا همه از لحظه های با هم بودن گریزانند

انگار که وقتشان را در هاون می کوبند

انگار که به باد نگاه می کنند

انگار که چتر میگیرند روی سر ماهی ها



تو ...

پای ماندنم نشدی

من...

اما بال رفتنت خواهم شد

بالهایی سرخ ... از نوادگان دل خونین



تو در هوا قدم بزن

من روی زمین پرواز می کنم

با حفره ای در سمت چپ سینه ام!!

دیگر چه اهمیتی دارد؟! چمدان جغد شوم رویاهایم شده.کو کو میکند و از خواب می پرم

دیگر چه اهمیتی دارد؟! با دنیا دنیا چمدان

یا با کوله پشتی ای خاکی

اینجا کسی ماندن را باور ندارد...



تو هم به رهگذری دل نبند...

آرام باش...

چشمانت را ببند ...

و تکرار کن :

"دنیا برای نرسیدن است"

من شمبه امتحان دارم بد تو نشسدی پای گیم

ی رنگ تر از نقطه ی موهومی بود
این دایره کبود اگر عشق نبود

از آینه ها غبار خاموشی را
عکس چه کسی زدود اگر عشق نبود؟

در سینه ی هر سنگ دلی در تپش است
از این همه دل چه سود اگر عشق نبود؟

بی عشق دلم جز گرهی کور چه بود؟
دل چشم نمی گشود اگر عشق نبود

از دست تو در این همه سر گردانی
تکلیف دلم چه بود اگر عشق نبود؟


زنده یاد قیصر امین پور