بی برادر شــــدم و نیــــــسـت مددکــــار مرا
پس تو ای اشـــــــک بصر یار و مدد کارم باش

از آن بهشت كوچك حاصلخيز
تا اين كوير وحشي دم كرده
از فصل جفت‌گيري نخلستان
تا اين جنازه‌هاي ورم كرده

من درد سقف‌هاي زمينگيرم
كه سنگ قبر خانه شدند آن شب
فرياد مادري كه نمي‌ميرم
فريادها ترانه شدند آن شب

لا لا گل شكسته ی بابونه
لالا دل ستاره و شب‌خونه
چشماتو هم بذار بخواب آروم
دنيا كه زهرمار نمي‌مونه

تو شهر چشمهاي كفن پوشم
ميدون سياه مست و عزاداره
شب گريه‌هاي ممتد طولاني
هذيون يه مصيبت تب داره

تصويري از تباهي و تابوت
رو شونه‌هاي خالي هر ديوار
اين غربت هميشه‌تر از هر روز
آوار مي‌شه روي سر آوار

تكليف شب جريمه ی سختي بود
باباي داغ ديده كه دير آمد
اين شهر لال مرده... زبانم لال
شايد دوباره زنده شود ... شايد
و.