چه خوش بود امتحان را، جسم اگر از عاشقان می خواست
به جایش زیر پای دوست، جان تسلیم می کردند

اگر فصل فراق از دفتر ایام گم می شد، چه کم می شد؟
چه خوش بود این ورق را پاره، زین تقویم می کردند

ستم کاران چنین بنیاد مظلومان نمی کَندند،
به جای آه اگر از مشت اینان بیم می کردند

نشان هوشیاری بود آن عصیان ابلیسی
زمانی که ملائک خاک را تعظیم می کردند

اگر می شد که صورت را به ذات آورد، بی تردید
به صورت عشق را، چون روی تو ترسیم می کردند

از آن دم کز ازل تصویر زیباییت می بستند
به بویش تا ابد، تعلیم شیداییم می کردند

حسین منزوی

زیرا

خیام .

محشر

قولتان که يادتان نرفته?

آن روزهاي شادِ جواني به باد رفت
دست زمان , سراي طرب را خراب كرد

عمرم گذشت و دايه ی مكّار روزگار
افسانه گفت و كودكِ دل را به خواب كرد

مهدی سهیلی