علي ای همای رحمت، تو چه آيتی خدا را؟
كه به ماسوا* فكندی همه سايه ی هما را

دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين
به علي شناختم من به خدا قسم خدا را

به خدا كه در دو عالم اثر از فنا نماند
چو علي گرفته باشد سرِ چشمه ی بقا را

مگر اي سحاب رحمت تو بباري اَر نَه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو ای گدای مسكين درِ خانه ی علي زن
كه نگين پادشاهي دهد از كرم گدا را

به جز از علي كه گويد به پسر كه قاتل من
چو اسير توست اكنون به اسير كن مدارا؟

به جز از علی که آرد پسری ابوالعجائب
که عَلَم کند به عالم شهدای کربلا را

چو به دوشت عهد بندد ز میان پاکبازان
چو علی که می تواند که به سر برد وفا را؟

نه خدا توانمش خواند، نه بشر توانمش گفت
متحيرم چه نامم شهِ مُلک لافتي* را

به دو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت
که ز کوی او غباری به من آر توتیا را

به اميد آنكه شايد برسد به خاک پايت
چه پيام ها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تویی قضای گردان، به دعای مستمندان
که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چو ناي هر دم، ز نوای شوق او دم
كه لسان غيب خوش تر بنوازد اين نوا را

همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهي
به پيام آشنایي بنوازد اين گدا را

ز نوای مرغ يا حق، بشنو كه در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوش است «شهريارا»

شهریار

* ماسوا (ماسوی): جز، به غیر از، آنچه سوای ذات باری تعالی است و آن همه ی موجودات و مخلوقات است .
* لافتی: اشاره به حدیث لافتی الاّ علی لاسیف الاّ ذوالفقار