چون اصل همه به قطع هیچ است
این از همه، هیچ ناتمام است

تو اصل طلب ز فرع بگذر
کین یک گذرنده و آن مدام است

چون او همه را ندید می‌گفت
اکنون جز ازین همه کدام است

هر مرد که مرد هیچ آمد
او را همه چیز یک مقام است

تا تو به وجود مانده‌ای باز
در گردن تو هزار دام است

کانجا که وجود دم به دم نیست
اصلت عدم علی‌الدوام است

شرمت نامد از آن وجودی
کان را به نفس نفس قیام است

بگذر ز وجود و با عدم ساز
زیرا که عدم، عدم به نام است

می‌دان به یقین که با عدم خاست
هرجا که وجود را نظام است

آری چو عدم وجود بخش است
موجوداتش به جان غلام است

چون فقر عدم برای خاص است
کفر است کزو نصیب عام است

گر تو سر هیچ هیچ داری
در هر گامت هزار کام است

وامانده به ذره‌ای تو کم باز
هرگز نه تو را جم و نه جام است

عطار ز هیچ هیچ دل یافت
آن دل که برون دال و لام است

دیدنت آغاز یک حس بهاری در من است
آینه از شرح آن تصویر زیبا الکن است

در مشام من که عمری چشم بر راه توام
هر نسیمی قاصد بوی خوش پیراهن است

سبز خواهد شد دو چشم منتظر از دیدنت
حسن یوسف های گم گشته بهار آوردن است

عهد بستم با تو بودن را و میمانم قسم
به خداوندی که جاری توی رگهای من است

اشک شوق است اینکه می بارد ز چشمانم مدام
رسم مهماندار بودن آب و جارو کردن است

باز می آیی و غم ها را به پایان می بری
زود می آیی یقین دارم دل من روشن است !

حامد ابراهیمی (سهند)

در عشق سلیمانی من همدم مرغانم
هم عشق پری دارم هم مرد پری خوانم

هر کس که پری خوتر در شیشه کنم زودتر
برخوانم افسونش حراقه بجنبانم

زین واقعه مدهوشم باهوشم و بی‌هوشم
هم ناطق و خاموشم هم لوح خموشانم

فریاد که آن مریم رنگی دگر است این دم
فریاد کز این حالت فریاد نمی‌دانم

زان رنگ چه بی‌رنگم زان طره چو آونگم
زان شمع چو پروانه یا رب چه پریشانم

گفتم که مها جانی امروز دگر سانی
گفتا که بر او منگر از دیده انسانم

ای خواجه اگر مردی تشویش چه آوردی
کز آتش حرص تو پردود شود جانم

یا عاشق شیدا شو یا از بر ما واشو
در پرده میا با خود تا پرده نگردانم

هم خونم و هم شیرم هم طفلم و هم پیرم
هم چاکر و هم میرم هم اینم و هم آنم

هم شمس شکر ریزم، هم خطه تبریزم
هم ساقی و هم مستم، هم شهره و پنهانم

عقایدمان چقدر فرق دارد !
او خدای خودش را دارد منم خدای خودم را !
... ... ... خدای او بر روی قانون و قاعده است و از قدیم همین بوده !
خدای من بر اساس نیازم و تجربیاتم است و هر روز کامل تر از دیروز است !
او خدا را در کنج خانه و معجزه می بیند !
من خدا را در آسمان ها و درون خودم ! در قطره ای باران ، بغض هایی پر از اشک ، در شادی از ته دل ! در ثانیه به ثانیه زندگیم !
او جلوی خدایش سجده میکند !
ولی من در آغوش خدایم آرام میگیرم !
نمی دانم
خدای من واقعی تر است یا او !
دین من بهتر است یا او.

دوباره طفل دل من بهانه ی تو گرفت
شبانه، گریه کنان راه خانه ی تو گرفت


به هر گلی که گذر کرد،عطر زلف تو خواست
ز برگ برگ درختان، نشانه ی تو گرفت

به گاه رفتن تو اشک من ز دیده چکید
لبم به نغمه ی غمگین ترانه ی تو گرفت

دمید در شب تنهایی ام ستاره ی اشک
دوباره طفل دل من بهانه ی تو گرفت