آیا دوباره من از پله های کنجکاوی خود بالا خواهم رفت

تا به خدای خوب خود که در پشت بام خانه قدم میزند سلام بگویم ؟

#او با من است . . .

گفتم : دیگر روی توبه ندارم ...
گفت : (ولی) #خدا عزیز و داناست، او آمرزنده‌ی گناه هست و پذیرنده‌ی توبه (غافر/۲-۳ )

گفتم : با این همه گناه، برای کدام گناهم توبه کنم؟
گفت : #خدا همه‌ی گناه‌ها را می‌بخشد (زمر/۵۳)

گفتم : یعنی باز بیام؟ باز من را می‌بخشی؟
گفت : به جز #خدا کیست که گناهان را ببخشد ؟ (آل عمران/۱۳۵)

گفتم : نمی‌دانم چرا همیشه در مقابل این کلام کم می آورم! آتشم می‌زند ذوبم می‌کند؛ عاشق می‌شم! … توبه می‌کنم
گفت : #خدا هم توبه‌ کنندگان و هم آنهائی که پاک هستند را دوست دارد (بقره/۲۲۲)

ناخواسته گفتم : خدایا کسی جز تو نیست..
گفت : #خدا برای بنده‌اش کافی نیست؟ (زمر/۳۶)

گفتم : در برابر این همه مهربانیت چه کار می‌تو انم بکنم؟
گفت : #خدا را زیاد یاد کنید و صبح و شب تسبیحش کنید. او کسی هست که خود و فرشته‌هایش بر شما درود و رحمت می‌فرستند تا شما را از تاریکی‌ها به سوی روشنایی بیرون بیاورند. #خدا نسبت به مؤمنین مهربان است. (احزاب/۴۱-۴۳)

غافل از اینکه دری بسته نبوود ...

شاه کلید در من بوود ...