ولی خدا ما خودمون اومدیم...

تو راه بندگی طی کن عزیز من، خدایی خوب میدانم

وقتی تو را من آفریدم بر خودم احسنت میگفتم

مگر آیا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستی؛ ببینم من تورا از درگهم راندم؟

که میترساندت از من؟ رها کن آن خدای دور؟!

آن نامهربان معبود. آن مخلوق خود را

این منم پروردگار مهربانت.خالقت. اینک صدایم کن مرا. با قطره ی اشکی

به پیش آور دو دست خالی خود را. با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکی ام. آیا عزیزم حاجتی داری؟

برای درک آغوشم، شروع کن، یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان. رهایت من نخواهم کرد

این روزها ،

با تو

به وسعت تمام نداشته هایم ،

حرف دارم ...

اما مجالی نیست تا بنشینی به پای این همه حرف ،

دلم تنگ است فقط برای حرف زدن با تو ،

دیگر نمیدانم چه کنم ، یا چه بگویم ... !

آری ! این عشقبازیِ قبل از وصل جمع عشّاق است . . .

آری , خدا کریم است

تجربه ام میگوید :

(( ... لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ ... ))

(( ... از رحمت خدا ، نا اُمید نشوید ... ))

" الزمر ، 53 "

...

فرازي از دعاي كميل