باران
بوی تو را می‌‌بارد
و یاد لبهات
در ترنم صدای تو
قطره قطره
سٔر می‌خورد بر صورتم
درین نم نم نیمه شب
دارم راه رفتنت را
از بر می‌‌کنم

ببین!
تو جاودانه شدی
این قلب برای تو می تپد
این دستها تنت را
به حافظه ی جانش سپرده
این نگاه رد آمدنت را
از ته خیابان می گیرد هر روز
این قلم برای تو
می چرخد هنوز
در دلم شاعری
همچو شمع شعله می کشد
پروانه ی نارنجی من!
هر قطره که می چکم
یک شعر به دامنت می افتد
بزن به موهات
و راه بیفت
می خواهم آمدنت را
قاب کنم...

بعد از تو
هیچوقت نقطه نمی گذارم
من زنده می مانم
تمام نمی شوم
گل قشنگم!
وجودم چنان پُر از توست
که از این اردیبهشت
تا خود بهشت
از زمین
تا گنبد کبود
به شوق لبخندت
نامه های عاشقانه می نویسم.
نمی میرم من
زنده می مانم
تا برای تو بمیرم....

سمفونی مردگان/ عباس معروفی