قدغن

آبی دریا ، قدغن
شوق تماشا ، قدغن
عشق دو ماهی ، قدغن
با هم و تنها ، قدغن
برای عشق تازه ،
اجازه بی اجازه...
پچ پچ و نجوا ، قدغن
رقص سایه ها ، قدغن
کشف بوسه ی بی هوا
به وقت رویا ، قدغن
برای خواب تازه ،
اجازه بی اجازه...
در این غربت خانگی
بگو هرچی باید بگی
غزل بگو به سادگی
بگو ، زنده باد زندگی
برای شعر تازه ،
اجازه بی اجازه...
از تو نوشتن ، قدغن
گلایه کردن ، قدغن
عطر خوش زن ، قدغن
تو قدغن ، من قدغن
برای روز تازه ،
اجازه بی اجازه..

مرا نترسان دوست
مرا نترسان یار
مرا نترسان خوب
من از سرودن شعری بلند نمی‌ترسم.

ـ بلند؟
یعنی کمند.
برای تو باید
دوباره شعری گفت.

مرا نترسان دوست
مرا نترسان یار
مرا نترسان خوب
که من نمی‌ترسم.

من از سرودن منظومه‌های آتش‌رنگ
در برودت این شبگیر هراس ندارم
که رنگ گونه‌ی تو:
ـ اتفاق رویش لاله است
بر تن این دشت.

با من بگو
که می‌شود آیا
از درگاه عشق
بی‌شعر تازه‌یی برگشت؟

دوباره مرکب
دوباره قلمدان،
دوباره رخت شاعری‌ام را
بیار
ـ ای بیدار!
برای تو باید دوباره شعری گفت.

مرا نترسان یار،
که من نمی‌ترسم.


آتن ـ بهار 1978

قدغن واقعن زیباست..من خیلی این اهنگشو دوست دارم

خدا رحمت كنه استاد شكيبايي رو واقعا كه ماندگاره يادش