سلام روزگار... چه میکنی با نامردی مردمان..
من هم ..اگر بگذارند ...
دارم خرده های دلم را...
چسب میزنم... راستی این دل ...
دل می شود ؟

عشق فراموش کردن نیست بلکه بخشیدن است
عشق گوش دادن نیست بلکه درک کردن است
عشق دیدن نیست بلکه احساس کردن است
عشق کنار کشیدن و جا زدن نیست بلکه صبر داشتن و ادامه دادن است.

بعد از من اگر روزی بغض گلویت را فشرد...

پای احساست اگر بر سنگ خورد...

یا اگر یک روز دستان تو هم

گرمی دست کسی را در میان خود ندید...

و ندر آن هنگام تلخ

که فضای سینه ات جز آه آتشناک

چیزی را نمی داد گذر...

یادی از این پسر افسرده کن

بعد از من اگر زین کوچه ها

قلب تنهایی گذشت...

در نگاه او اگر برق نیاز

بر دو پایش پینه بود...

یادی از این خسته ی دلمرده کن

روزگاری بعد از این شاخه خشکی اگر دیدی به باغ...

بلبل افسرده ای دیدی به شاخ...

یادی از این شاعر پژمرده کن

گر شبی تنها شدی در خلوتی...

یافتی از بهر گریه مهلتی...

لیک اشکی گونه ات را تر نکرد...

درد خود را با خدا گفتی ولی باور نکرد...

روزگاری بعد از این

گر تو هم عاشق شدی...

یاد کن از من که...

هیچ...

پس چند شنبه ها تعطیل بود، بدون تعطیلی که نمیشه

زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم/
زندگی زمزمه پاک حیات ست، میان دو سکوت/
زندگی، خاطره آمدن و رفتن ماست.....

مــادر یعنـی آرامـش
پــدر یعنـی آسایـش
خــدا هرگـز این دو تا رو از ما نگیـره !!!

گاهی وقتا یه عمر نمی تونی خودتو ببخشی
که چرا به اندازه لحظه ای به حرف وقول یکی اعتماد کردی
چون بعضی ها به اندازه یه ثانیه هم ارزش ولیاقت خوب فکر کردن وندارن
شرافت گرگ خیلی بهتر از روباه مکاره..

دراز می کشم
روبروی آسمان
با سرانگشت خیالم می کشم
ستاره ای نیمه جان...

نشسته بر بالینش
آدمکی تنها...
دعا بر لب
در حسرت آمین ها...

آدمک غمگین
چقدر شبیه من
ستاره ای ندارد
میان هفت آسمان...

زندگی یعنی:
بخند هرچند که غمگینی،
ببخش هرچند که مسکینی،
فراموش کن هر چند که دلگیری.
اینگونه بودن زیباست هر چند که آسان نیست!

وقتی تو شب گم میشدم ، ستاره شب شکن نبود

میون این شب زده ها ، کسی به فکر من نبود

وقتی تو شب گم میشدم ، هم خونه خواب گل میدید

هم سایه از خوشه ی خواب، سبد سبد خنده میچید

اواز خونه کوچه ها ، شعراشو از یاد برده بود

چراغها خوابیده بودن ، شعلشونو باد برده بود

اخ اگه شب شیشه ای بود ، پل به ستاره میزدم

شکسته اینه ی شبو نیزه یه خورشید میشدم

اخ اگه مرگ امون میداد ، دوباره باغ میشدم

تو رگ یخ بسته ی شب نبز چراغ میشدم

وقتی تو شب گم میشدم ، ستاره شب شکن نبود

میون این شب زده ها ، کسی به فکر من نبود

اخ که تو اقیانوس شب ، سوختنمو کسی ندید

تو برزخ بیداد شب ، کسی به دادم نرسید

وقتی تو شب گم میشدم ، دلم میخواست شعله بشم

رو سایه های یخ زده ، دسته نوازش بکشم

دلم میخواست اشتی بدم ، تگرگو با اقاقیا

خورشید مهربونی رو ، مهمون کنم به خونه ها

اخ اگه مرگ امون میداد ، دوباره باغ میشدم

تو رگ یخ بسته ی شب نبز چراغ میشدم

وقتی تو شب گم میشدم ، ستاره شب شکن نبود

میون این شب زده ها ، کسی به فکر من نبود

وقتی تو شب گم میشدم ، هم خونه خواب گل میدید

هم سایه از خوشه ی خواب، سبد سبد خنده میچید

گاهی پای کسی میمانی ....

که نه دیدی اش .... نه میشناسی اش .......

فقط حسش کرده ای .... تجمسمش کرده ای ...

پشت هاله ای از نوشته های مجازی روی پیج مجازی اش ...

که هر روز میخوانی و در جوابش میگویی ....

لایک ....