وقتی که باشی

با نگاه دریا

تنهایی ام در انزوا گم می شود

سایه ها

دردهای دیوار

محو آفتاب و فرومانده از آبی عشق

با چشمانت

یک سبد دلواپسی

یک خاطره ی کهنه

ویک لبخند به جامانده

می نویسم ... می نویسم

غزل واره های شیرینت را

رویای بارانی ات را

می سرایم

در کوچه های تنگ اقاقی ها

و چقدر بوته ها به جویها دلخوشند

نفس را به برگهای فروافتاده می شمارند

بازهم می خوانم

با زلال آب

به تصویر ناپیدای کودکی ها

به فلوت دستان باد

و در آرزویی

در سیر ماندن و بودن

رهایی از ناکجا و نابودن

ناسروده های که می مانند

با دل می تازند

ومن شبگرد برگهای خیس

در پهنای غم های دیر

در چمن

در آوارگی

در خلوت

تو را حک می کنم

تمام ميشوم قبل از انكه

تمام شود

تمام ميشوي قبل از انكه

تمام شوم

ميبيني؟اين قصه پيچيده است

اين قصه مثل ارزوي دستانت

سري دراز دارد

و اندوهي دريا پذير

تنم را به موج ها مي سپارم

ميخواهم بدانم سهم چه كسي در آنسوي

آب ها ميشود

تنم را به موج ها مي سپارم

ميخواهم وقتي چشمانم را درونش باز ميكنم

حجم كمي از آغوشت را

ميان آسمان ببينم

آن وقت فقط موج باشد و

آسمان

چه شاعرانه!!!

ما تا به حال اين حس را

به ثبت احوال نبرده ايم

روياهايم را به خاطراتت

كوك ميزنم

شايد در زمستان

لباسي از اندوه

كمي تو را گرم كند

شايد كمي برايت من باشد....

حس پاييزي كه با قدم هايت اميخت

گسل هايي را بين ما رنگ ميزد

و جديدتر ها كلاغ هارا دوست دارم

حسشان شبيه به توست

گويا با تو نسبتي دارند....!

از خيابان مهر گذشتم

و چه مسير بلندي داشتم با تو

در آباني كه بي تو ميشد

من ،تو ، ما

چه نوساني در يك

خيابان داشتيم

شكاف اين رابطه را

از ميان گسل هايمان

با تك نوازي گيتار من

نه نه

در تكنوازي يك ويولن

با دستاني اهني

با تني سرد

با لبي بسته

من و تو در ابان ماه

چه نوسان ها داشتيم

روزي خواهد رسيد

تنم را فقط موقعي به آب خواهم سپرد

كه مردي با دستان تو

در آنسوي آب ها

با خود قسمت كند.....

روزي فراخواهد رسيد......

.

.

.

.

.

واسه من اینجوری نبوده

حالا پاچه پوچتو به رخ ما نکش

اگه سرت درد میکنه کدئین بخور خوب میشی

بهم گفت چرا سیگار میکشی؟
گفتم این روزا دوست خوبی که به پات بسوزه کم پیدا میشه.

بفرمایییییییید، چاییمونم تازه دمه.