یک عمر قفس بست مسیر نفسم را...

اِنـصـــآفــــ نـیـستــــــ

کــه دُنـیــآ آنـقـَـدر کـوچَـکـــــ بـآشـَــد

کــه آدَمـ هــآی تـکـرآری رآ روزی صـَـد بــآر بــِبـیـنــی

و آنـقـَـدر بـُزرگــــــ بــآشَــد

کــه نـَتـَـوآنـی آن کَـسـی رآ کـه دلـَتـــــ مـیـخواهــَـد،

حـَـتــی یـِکــــ بــآر بـبــیـنــــی...!!

چــِــقــَـدر بـــــآیــَـد بــُــگـــَـذَرَد ؟؟؟

تـــــآ مــَـنــــ

دَر مـــُـــرورِ خــــآطــِــرآتــَـــمـــ

وَقـــــتــیـــــ اَز کــِــنــارِ تــُــو رَد مــــیـــ شـــَــوَمــــ .

تــَــنــَـمــــ نــَـــلــَـــرزَد …

بــــُـــغـــضــَــمــــ نــَــگـــــیــرَد …

یارا عبث مگوی که عمر آمد و گذشت
هنوز شهد لبانت شیرین است
یارا عبث مگوی که عمر آمد و گذشت
هنوز شکوفه ی آغوشت زینت گلستان است
یارا عبث مگوی که عمر آمد و گذشت
هنوز اندامت نوثمر است
یارا عبث مگوی که عمر آمد و گذشت
هنوز گل رویت در بهاران است
یارا عبث مگوی که عمر آمد و گذشت
هنوز آن خال سیاه بر آن سینه سپید
هم چون بنفشه، دل انگیز و دلستان است.

بخارای من ایل من ، زنده یاد محمد بهمن بیگی