میلاد
شیرین

بابک جهانبخش

کاش میدانستم پس از مرگم اولین اشک از چشمان چه کسی فرو خواهد ریخت و آخرین کسی که فراموشم خواهد کرد کیست؟ تا جانم را فدایش کنم. . . . .

دل است دیگر!

نمیتوان دلتنگی را از او گرفت

مگر میشود خیسی را از آب گرفت؟!!

گاهی میریزد و خرد میشود....

گاهی هم ترک برمیدارد....

اما باز دل میماند!

گاهی نیز آدمها را ناقص الخلقه میکند...

مثل من که هیچ دل و دماغی ندارم!!

از پشت دستهایش را روی چشمهانم گذاشت

از لابلای انگشتانش آنقدر محو دیدن دنیا شدم

که فراموش کردم منتظر است نامش را صدا کنم....

تنها باشی

روز تعطیل باشد

غروب باشد

باران ببارد

احساس میکنی

بلاتکلیف ترین آدم دنیا هستی. . . .