روزه میگیری که گرسنگان را درک کنی؟


بی خیال !!!


اینجا همه سالشان رمضان است

اینجا زولبیا وبامیه را فقط از پشت ویترین مغازه ها دیده اند

یادمه بچگی هام وقتی می رفتم مزار


سعی می کردم پام رو قبرا نره !


تا رو یکیشون می رفت،


جیگرم آتیش می گرفت چشامو می بستم،



تو دلم براش صلوات می فرستادم.


چند سال گذشت.....



من بزرگتر ....


مرده ها بیشتر....


قدیمی ها پوسیده تر .....


جدیدی ها با سنگ شکیل تر.


نمی دونم امروز روی چندتا قبر پام رفت،


برای چندتا یادم رفت صلوات بفرستم


اما راستش ، امروز یه چیزی فهمیدم


ما که دلمون نمی اومد حتی روی مرده ها پا بذاریم


این روزها چقدر راحت روی زنده ها و احساسشون پا میزاریم


کاش همون بچه می موندیم

۱.گلها را از روی زمین برداشتم به روی چادرت گذاشتم

به روی سرت انداختم

تو در حال سجده بودی.



۲.امشب جانماز را زیر سرم بگذار

با همان چادر نماز سفید و گل های قرمزش که هیچوقت پیدایش نکردم.

حال ک باز اینجا نشسته ام خستگی تمام من شده ...تمام امروزم

فقط این انگشت های خسته میدانند ک باید این دکمه های رنگ و رو رفته را فشار دهند

اما بی هدف روی کلمات می چرخند

کلمات جمله نمی شوند

جمله ای ک این همه خستگی را در خود جای دهد

کلمه ها...جمله ها

خستگی را خوب می فهمند اما...

انگشت هایم خسته اند از این همه نا نوشته

خسته اند از کلماتی ک فقط توی سرم می چرخند

جلوی چشم هایم مدام می دوند و کنار هم بند نمی شوند

کلمات از من خسته اند از این همه نوشته نشدن هم....

تمام خنده هایم را نذر کرده ام
تا تو همان باشی که صبح یکی از روزهای خدا
عطر دستهایت ،
دلتنگی ام را به باد می سپارد...