کتابش خیلی قشنگه.

فیلم "خیابان های آرام" در ارمنستان فیلمبرداری شده است
کمال تبریزی، کارگردان فیلم "خیابان های آرام" گفت که به تهیه کننده فیلمش اعلام شده که حق هیچگونه تبلیغی را برای این فیلم ندارد.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) آقای تبریزی با بیان این خبر که "خیابان های آرام" سرانجام پروانه نمایش گرفته، گفت: "ظاهرا قرار است این فیلم هم مانند فیلم های دیگر به خاطر موضوعش مورد بی مهری قرار بگیرد."
او درباره این فیلم که پس از نمایش در جشنواره فیلم فجر سال گذشته، چندین ماه در انتظار دریافت پروانه نمایش بود، گفت: "به تهیه کننده و پخش کننده فیلم اعلام شده است که حق هیچگونه تبلیغی، نه در سطح شهر و نه در تلویزیون را نداریم."
در سال های اخیر تعداد زیادی از سینماگران از سخت گیری و تاخیر طولانی وزارت ارشاد در صدور مجوز، اضافه شدن تعداد فیلم های توقیفی و محدودیت های ایجاد شده از سوی اداره نظارت و ارزشیابی وزارت فرهنگ و ارشاد انتقاد کرده اند.
اما به گفته کمال تبریزی "این تصمیم برای اولین بار در طول تاریخ سینمای ایران از طرف مسوولین برای شرایط نمایش یک فیلم سینمایی گرفته می‌شود."
آقای تبریزی گفت: "در واقع با زبان بی زبانی یعنی اینکه دوست ندارند مردم این فیلم را ببینند. این روند از سیاست‌ها و روش‌های نوین حمایت از سینمای ایران است. ما حق هیچگونه تبلیغی برای نمایش این فیلم نداریم. مردم آهسته بیایند و فیلم را در کمترین تعداد ممکن ببینند و آهسته بروند. "
فیلم "مارمولک" که آن را یکی از پرفروش ترین فیلم های سینمای ایران می دانند، از دیگر ساخته های کمال تبریزی است که مدتی پس از اکران، توقیف و از پرده سینما پایین کشیده شد.
فیلم "خیابان‌های آرام" در کشور ارمنستان فیلمبرداری شده و نیکی کریمی در آن در نقش خبرنگار یک برنامه تلویزیونی جلوی دوربین رفته است.
حسن معجونی، لعیا زنگنه و محمدرضا فروتن از دیگر بازیگران "خیابان های آرام" اند که بر اساس فیلمنامه ای از کامبوزیا پرتوی ساخته شده است.
"لیلی با من است"، "همیشه پای یک زن در میان است"، "فرش باد" و "گاهی به آسمان نگاه کن" از دیگر ساخته های کمال تبریزی است.

(لطفا شما مبلغ این فیلم باشید)

ممنون!!!!!

با این اینترنت ایران نمیشه یه آهنگ دانلود کرد چه برسه

بهاره رهنما: وقتي اولين شام مشترك زندگي‌‌ام با پيمان را خراب كردم!
سعي مي‌كنم ‌‌وقتي مهمان دارم آرامشم را حفظ كنم و از مادر يا دوستانم حتما كمك مي‌گيرم، اما به احترام مهمانانم، سعي مي‌كنم حداقل يك دسر را خودم درست كنم. در كل حيفم مي‌آيد زمان يك روزم را كه مي‌توانم در آن كتاب بخوانم يا اصلا با 2 نفر تلفني صحبت كنم و هم حال خودم خوب شود و هم آن‌ها را در آشپزخانه و براي درست كردن غذاي مهماني‌ام هدر بدهم! اگر دقت كرده باشيد، مي‌بينيد مثلا مادرهاي‌مان، همه‌شان كدبانوهاي بسيار ويژه‌اي هستند، اما ميزبانان خوبي نيستند، چون از 3 روز قبل مهماني كه در تهيه و تدارك هستند و شب مهماني‌ هم كه از اول تا آخر در آشپزخانه‌اند! تا 2 روز بعد مهماني هم در حال شست‌وشو و جمع‌‌وجور كردن خانه و وسايل‌شان هستند. يادم است هميشه وقتي مهمان داشتيم، پدرم به مادرم مي‌گفت از آشپزخانه بيا بيرون و پيش ما باش، اما كو گوش شنوا! خودم خيلي خونسردم، مثلا بارها اتفاق افتاده كه مثلا شب 60-50 نفر مهمان داشته‌ام و هنوز ساعت 5 است و من بيرونم! مادرم به من زنگ مي‌زند و با فرياد مي‌گويد: «تو هنوز بيروني؟!!!»

اولين شام مشترك من و پيمان، قرمه‌سبزي بود. فكر مي‌كنم آن روز اشتباهي آنقدر رب گوجه فرنگي در خورش ريخته بودم كه كاملا يك قرمه‌سبزي قرمز رنگ از آب درآمد! ويژگي پيمان اين است كه اولا زياد غذاخور نيست، دوم اين‌كه طرفدار غذاي خاصي نيست كه بگويد حتما بايد آن را برايش درست كنم. معمولا هم كارهاي عجيب و غريب من سر آشپزي‌هايم را خيلي دوست دارد.