باتو يا بي تو دگر فرقي ندارد
اين لحظه هاي دربه در فرقي ندارد

ابر دل تو در کوير آباد روحم
وقتي نداردچشم تر،فرقي ندارد

ديگر نترسانم ز رفتن هاعزيزم
بگذشته ازجانم خطر فرقي ندارد

وقتي هلاکت ميکند ذات رفيقي
سوزن که با زخم تبرفرقي ندارد

دستان سرما چون رسد تا استخوانت
عريان کمي پوشيده تر،فرقي ندارد

ديشب گلي پژمرده شد ازتشنگي ها
امشب شد ابري بارور،فرقي ندارد

وقتي علاجي نيست،فريادم سکوت است
اين عقده هاي سربه سر،فرقي ندارد

از ازدحام بي تفاوت درخيابان
گيرم که گم شديک نفر،فرقي ندارد

وقتي خداحافظ سرآغازجدائيست
رفتن کمي آهسته تر،فرقي ندارد

حالم بد است مثل زمانی که نيستی !
دردا که تو هميشه همانی که نيستی !

وقتی که مانده ای نگرانی که مانده ای
وقتی که نيستی نگرانی که نيستی !

عاشق که می شوی نگران خودت نباش
عشق آنچه هستی است نه آنی که نيستی !

با عشق هر کجا بروی حی و حاضری
دربند اين خيال نمانی که نيستی !

تا چند من غزل بنويسم که هستی و
تو با دلی گرفته بخوانی که نيستی !

من بی تو در غريب ترين شهر عالمم
بی من تو در کجای جهانی که نيستی ؟

به خداحافظی تلخ تو سوگند، نشد !
که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ممنوع، ولی لبهایم
هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند، نشد

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر
هیچ کس، هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد
جانشین تو در این سینه، خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها
عاقبت با قلم شرم نوشتند : نشد!

ده سال بعد از حال این روزام، با کافه های بی تو درگیرم
گفتم جهان بی تو یعنی مرگ، ده ساله رفتی و نمی میرم !
ده سال بعد از حال این روزام، تو توی آغوش یکی خوابی
من گفتم و دکتر موافق نیست، تو بهتر از قرصای اعصابی !
ده سال بعد از حال این روزام، من چهل سالم می شه و تنهام
با حوصله ،قرمز،سفید ، آبی، رنگین کمون می سازم از قرصام !
می ترسم از هر چی که جا مونده از ریمل ِ با گریه ها جاری
از سایه روشن های بعد از ظهر از شوهری که دوستش داری !
گرم ِ هم آغوشی و لبخندین، توُ بستر ِ بی تابتون تا صبح
تکلیف تنهاییم روشن بود، مثل چراغ ِ خوابتون تا صبح !
ده ساله که لب هام و می بندم، با بوسه های تلخ هر جایی
ده ساله وقتی شعر می خونم لبخند ِ روی صندلی هایی !
یه عمر بعد از حال این روزام یه پیرمردم توی ِ یه کافه
بارون دلم می خواد ،هوا اما مثل موهای دخترت صافه !

درد یک پنجره را پنجره ها می فهمند
معنی کور شدن را گره ها می فهمند

سخت بالا بروی ، ساده بیایی پایین
قصه تلخ مرا سُرسُره ها می فهمند

یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن
چشم ها بیشتر از حنجره ها می فهمند

آنچه از رفتنت آمد به سرم را فردا
مردم از خواندن این تذکره ها می فهمند

نه نفهمید کسی منزلت شمس مرا
قرن ها بعد در آن کنگره ها می فهمند