گفتم جهان بی تو یعنی مرگ، ده ساله رفتی و نمی میرم !

ده سال بعد از حال این روزام، با کافه های بی تو درگیرم
گفتم جهان بی تو یعنی مرگ، ده ساله رفتی و نمی میرم !
ده سال بعد از حال این روزام، تو توی آغوش یکی خوابی
من گفتم و دکتر موافق نیست، تو بهتر از قرصای اعصابی !
ده سال بعد از حال این روزام، من چهل سالم می شه و تنهام
با حوصله ،قرمز،سفید ، آبی، رنگین کمون می سازم از قرصام !
می ترسم از هر چی که جا مونده از ریمل ِ با گریه ها جاری
از سایه روشن های بعد از ظهر از شوهری که دوستش داری !
گرم ِ هم آغوشی و لبخندین، توُ بستر ِ بی تابتون تا صبح
تکلیف تنهاییم روشن بود، مثل چراغ ِ خوابتون تا صبح !
ده ساله که لب هام و می بندم، با بوسه های تلخ هر جایی
ده ساله وقتی شعر می خونم لبخند ِ روی صندلی هایی !
یه عمر بعد از حال این روزام یه پیرمردم توی ِ یه کافه
بارون دلم می خواد ،هوا اما مثل موهای دخترت صافه !