مطابق روايات، سربريده امام حسين )ع( در چند مورد قرآن خواند، از جمله به نقل شيخ مفيد، ابن زياد دستور داد سر مقدس امام حسين )ع (را در كوفه در كوچه‌ها و راه‌هاي كوفه عبور مي‌دادند. زيد بن ارقم مي‌گويد: سر آن حضرت را روي نيزه ديدم، و من در حجره‌اي بودم و نگاه مي‌كردم، شنيدم آن سر مقدس اين آيه را مي‌خواند: ((اَمْ حَصِبْتَ اَنَّ اَصْحابَ الْكَهْفِ الرَّقِيم كانُوا من آياتِنا عَجَباً، آيا گمان كردي، اصحاب كهف و رقيم ازآيات عجيب ما بودند؟)) هراسان و وحشت زده شدم، صدا زدم سر تو اي پسر رسول خدا )ص (عجيب‌تر و شگفت انگيزتر است. و نيز نقل شده: سلمه بن كهيل شنيد كه آن سر مقدس اين آيه را مي‌خواند: فَسَيَكْفِيكَهُمْ الله وَهُوَ الْسَميعُ الْعَليمْ، و به زودي خداوند دفع شر آنها را از شما مي‌كند و او شنونده و دانا است. و نيز نقل شده، سر مقدس آن حضرت را روي چوبي آويزان كردند، جمعيت بسياري اطراف آن جمع شدند، نوري ديدند كه از آن سر به طرف آسمان ساطع است و شنيدند، اين آيه را مي‌خواند: ((وَسَيَعْلَمُ الَّذينَ ظَلَمُوا اَيَّ مَنْقٌلَبٍ يَنْقَلِبُونَ، و به زودي آنان كه ستم كردند مي دانند كه بازگشتشان به كجاست))

در روز عاشورا شنيده‏ايد و می‏دانيد كه كشتارها اغلب بعدازظهر صورت‏ گرفت يعنی تا ظهر عاشورا غالب صحابه امام حسین علیه السلام و تمام بنی هاشم و خود اباعبدالله كه بعد از همه شهيد شدند، زنده بودند. فقط در حدود سی نفر از اصحاب ابا عبدالله در يك جريان تير اندازی كه به وسيله دشمن انجام‏ شد، قبل از ظهر بخاك افتادند و شهيد شدند والا باقی ديگر تا ظهر عاشورا را در قيد حيات بودند.

مردی از اصحاب ابا عبدالله يكوقت متوجه شد كه الان اول ظهر است، آمد عرض كرد يا ابا عبدالله! وقت نماز است، و ما دلمان می‏خواهد برای‏ آخرين بار نماز جماعتی با شما بخوانيم. ابا عبدالله نگاهی كرد، تصديق‏ كرد كه وقت نماز است.
می‏گويند اين جمله را فرمود: «ذكرت الصلوة يا: ذكرت الصلوة» اگر " ذكرت " باشد، يعنی نماز بيادت افتاد.
اگر " ذكرت " باشد يعنی نماز را بياد ما آوری. «ذكرت الصلوة جعلك الله‏ من المصلين» نماز را ياد كردی، خدا تو را از نماز گزاران قرار بدهد. مردی كه سر بر كف دست گذاشته است، يك چنين‏ مجاهدی را امام دعا می‏كند كه خدا تو را از نمازگزاران قرار بدهد.

ببنيد نمازگزار واقعی چه مقامی دارد! فرمود: بله نماز می‏خوانيم. همانجا در ميدان جنگ نماز خواندند، نمازی كه در اصطلاح فقه اسلامی " نماز خوف " ناميده می‏شود. نماز خوف مثل نماز مسافر دو ركعت است نه چهار ركعت، يعنی انسان اگر در وطن هم باشد باز بايد دو ركعت بخواند، برای اينكه‏ مجال نيست، در آنجا بايد مخفف خواند.
چون اگر همه به نماز بايستند وضع دفاعيشان بهم می‏خورد، سربازان موظف هستند در حال نماز نيمی در مقابل دشمن بايستند و نيمی به امام جماعت اقتدا كنند.
امام جماعت يك‏ ركعت را كه خواند صبر می‏كند تا آنها ركعت ديگرشان را بخوانند. بعد آنها می‏روند پست را از رفقای خودشان می‏گيرند در حالی كه امام همينطور منتظر نشسته يا ايستاده است. سربازان ديگر می‏آيند و نماز خودشان را با ركعت‏ دوم امام می‏خوانند.

«عبدالله» کودک چند ساله امام مجتبی(علیه السلام) است. مادر عبدالله دختر «شلیل بن عبدالله بجلّی» بوده است.

شیخ مفید چنین نقل می‌کند: پس از آن که «مالک بن نسر کندی» با شمشیرش به سر مبارک امام حسین(علیه السلام) زد، امام پارچه‌ای درخواست فرمود و با آن سر مبارکش را محکم بست و [!]ه‌ای بر کلاه خود بست. شمر و دیگران هم به جایگاه خود بازگشتند. زمانی گذشت تا امام بار دیگر به میدان بازگشت و آنها هم بازگشتند و آن حضرت را محاصره کردند.

عبدالله پسر امام مجتبی(علیه السلام) هنوز به حد بلوغ نرسیده بود و در خیمه‌گاه با زنان به سر می‌برد. هنگامی که متوجه حمله دشمن به جانب امام شد، از خیمه‌گاه بیرون دوید. او سراسیمه و شتابان رو به جانب امام حسین(علیه السلام) رفت و در کنار عمویش ایستاد. حضرت زینب (علیهاالسلام) او را دنبال کرد و به او رسیده بود. او تلاش کرد که آن کودک را نگه دارد. امام حسین(علیه السلام) به خواهرش فرمود: «احبسیه یا اخیه؛ ای خواهرم! او را نگهدارید.» آن کودک از این که بازداشته شود، سخت امتناع می‌ورزید. او به عمه‌اش گفت: «والله لا افارق عمّی؛ سوگند به خدا، از عمویم جدا نمی‌شوم.»

. در این روز عبیداللّه‏ بن زیاد، شخصی بنام "شبث بن ربعی"10 را به همراه یك هزار نفر به طرف كربلا گسیل داد.11
2. عبیداللّه‏ بن زیاد در این روز دستور داد تا شخصی بنام "زجر بن قیس" بر سر راه كربلا بایستد و هر كسی را كه قصد یاری امام حسین علیه‏السلام داشته و بخواهد به سپاه امام علیه‏السلام ملحق شود، به قتل برساند. همراهان این مرد 500 نفر بودند.12
3. در این روز با توجه به تمام محدودیتهایی كه برای نپیوستن كسی به سپاه امام حسین علیه‏السلام صورت گرفت، مردی به نام "عامر بن ابی سلامه" خود را به امام علیه‏السلام رساند و سرانجام در كربلا در روز عاشورا به شهادت رسید.

در روز چهارم محرم، عبیداللّه‏ بن زیاد مردم كوفه را در مسجد جمع كرد و سخنرانی نمود و ضمن آن مردم را برای شركت در جنگ با امام حسین علیه‏السلام تشویق و ترغیب نمود.
به دنبال آن 13 هزار نفر در قالب 4 گروه كه عبارت بودند از:
1. شمر بن ذی الجوشن با چهار هزار نفر؛
2. یزید بن ركاب كلبی با دو هزار نفر؛
3. حصین بن نمیر با چهار هزار نفر؛
4. مضایر بن رهینه مازنی با سه هزار نفر؛
به سپاه عمر بن سعد پیوستند.9 بهم پیوستن نیروهای فوق از این روز تا روز عاشورا بوده است.