غَـزل عَکّـاسِِ دنبالـر....
یادمان باشد : هر پسمانده ای که به زمین می اندازیم ، قامت یک نفر را خم می کند ... ما درقبال خود ؛ در قبال دیگران و در قبال طبیعت مسوولیم ...
غَـزل عَکّـاسِِ دنبالـر....
زِنـدگــــــے بہ مـטּ آموפֿـــتـــ ... بآפֿـتــــــم تآ בلـפֿـوشــــــتــ ڪـُـــــنَم! بـــــــرگ بَرَنـבه اَتــ سآבگیــــــم نبوב ، בلــ پآڪمــ بــــــوב ... چـــوטּ پـــــــآے مَـטּ به تیغــ ڪَســــــآنے زَפֿـمــ بَرבآشتــ ڪہ اَز آنہـــــــــآ اِنتِظآر مـפـــبتــ בآشتَمــ زِنـבگـــے بہ مَـטּ آموפֿـــتـــ هــیــــچــ ڪـَـــــســ شَبیـــہ פـرفہــــــــآیَشــ نیستـ ... اפــتیــــــــــاط {!} בر ایـטּ شهر لــاڪرבار تمــــــــام ڪوچـــــــه بــــــاغ هاے عاشــــــقـے به اتــــــــوباכּ هاے تنهــــــــایـے وصـــــــل مـے شونـב!!!
غَـزل عَکّـاسِِ دنبالـر....
همیشه روی نور باید ایستاد اگر میخواهی تصویر زندگیت سیاه نیفتد همیشه خودت را نقد بدان تا دیگران تو را نسیه نفروشند... سعی کن استاد تعیبر باشی نه قربانی تقدیر ... در زندگیت به کسی اعتماد کن که بهش ایمان داری نه احساس ... هرگز به خاطر مردم تغییر نکن این جماعت هر روز تورا جور دیگری میخواهند ... مردم شهری که همه در آن میلنگند به کسی که درست راه میرود میخندند.
غَـزل عَکّـاسِِ دنبالـر....
اينجا سرزمين مجازي من است در قلمرو من كه پا ميگذاري احترام بگذار به تمام قانون هاي نانوشته اش به تمام ساكنين بي ساكنش به تمام وجب به وجب خاك مجازيش اينجا كه مي آيي آرام و بي صدا اگر مي آيي همانطور آرام و بي صدا هم تركش كن از اين سرزمين غريب و غم گرفته چيزي نصيبت نمي شود اگر مي آيي كه خنجري باشي بر دل غم گرفته اش نيامدنت را به بودن و حك شدن اسمت ترجيح مي دهد اينجا سرزمين من با تمام بدي ها و خوبيهايش آرامگاهي براي قلب خسته و زخم خورده ي من است.. بگوشه ای پناه میبرم از دست دنیایی پر از ریاء و دروغ شاید بهترین پناهگاه برای معصومیتم رواندازی از خاک باشد که مرا بدور از هر گناهی نگه میدارد...
غَـزل عَکّـاسِِ دنبالـر....
ایــــن دنیــــا ... آن نیســــت کــه مــا مــی خواستیــــم ســـراسـر خــون اســـت و آتــــش یـــک جهــــنم ِ واقعــــی ! وَ ایــــن آوازهــــا و آهنـــگ هـــا یعــــنـی زنـــدگــی ِ مـــا چـــیزی نیســــت جـــــز ... یـــک کـُــنســـرت ِ غـــم انگیــــز در جــــهنــم (!)
غَـزل عَکّـاسِِ دنبالـر....
اشکهای مادرم را میبوسم “شور”است… انقدر که روی زخم هایش نمک پاشیدم…
آرتـنـوس
درختی که جوانه نمی زد ، انتظار تبر را می کشد ./.