ای یوسف ِ خوش نام ما ،خوش می روی بر بام ِ ما
ای درشکسته جام ِ ما ، ای بردریده دام ِ ما

ای نور ِ ما ، ای سور ِ ما ، ای دولت ِ منصور ِ ما
جوشی بنه در شور ِ ما ؛ تا مِی شود انگور ِ ما

ای دلبر و مقصود ِما ، ای قبله و معبود ِ ما
آتش زدی بر عود ِ ما ، نظّاره کن در دود ِ ما

ای یار ِ ما ، عیار ِ ما ، دام ِ دل ِ خمار ِ ما
پا وا مکش از کار ِ ما ، بستان گرو دستار ِ ما

در گل بمانده پای دل ، جان می دهم چه جای دل
وز آتش ِ سودای دل ، ای وای دل ، ای وای ما


مولوی

عاشقشم. . .

با نام عشق

یکسال دوری از معشوق برایم بسی دردناک بود .اما عاقبت کرانهُ امن عشق بدادم رسید و مرا طلبید. هفته اول مهر به خاکبوسی آن معشوق همیشه ماندگار خواهم شتافت. خاکی که میپرستمش، خاکی که بستر مردمانی است عاشق و آگاه، به خاک آستان مردمانی بوسه میزنم ،که در طول تاریخ شگفتی آفرید ، زنده ماند و سرفراز زیست.
در این میان عزیزان بسیاری در رسانه های مجازی و دوستان [!]بوک همواره مرا مورد لطف و مهر خود
قرار داده اند و میدهند، من در خود توان دریافت و پاسخگوئی اینهمه مهرورزی صمیمانه را نمی بینم. امیدوارم که هرگز شرمنده تان نشوم و بتوانم به راهی که با شما عزیزان داشته ام همچنان ادامه دهم.

خاک پای مردم ایران محمد رضا شجریان
اول مهر 1391

میلادت مبارک

تو که نازنده بالا دلربايي
تو که بي سرمه چشمون سرمه سايي
تو که مشکين دو گيسو در قفايي
به مو گويي که: "سرگردون چرايي؟!"

بميرُم تا تو چشم تر نبيني
شرار آه پر آذر نبيني
چنان از آتش عشقت بسوزُم
که از مو رنگ خاکستر نبيني

دلُم دردي که دارد با که گويد
گنه خود کرده تاوان از که جويد
دريغا نيست همدردي موافق
که بر بخت بدُم خوش خوش ببويد

گل وصلت فراموشم نگردد
وگر خار از سر گورم برويد

سيه بختُم که بختُم واژگون بي
سيه روزُم که روزُم تيره گون بي
شدُم محنت کش کوی محبت
سيه روزُم که روزُم تيره گون بي
زدست دل که يا رب غرق خون بي


زعشقِت سوختُم اي جان کجايي
بماندُم بي سرو سامان کجايي
نه جاني و نه غير از جان چه چيزي
نه در جان، نه برون از جان کجايي؟

تولد استادددددددددددده هپی برت دی استاد امی هرکی با تو گپید غمناک شد